முள்ளிவாய்காலுக்கு கல் எடுத்துச்சென்ற பாதிரி லியோ ஆம்ஸ்றோங்குக்கு சில்லாலையில் கல்லெறி!

கடந்த 12. மே 2021 இல் முள்ளிவாய்காலுக்கு நினைவுக்கல் எடுத்துச் சென்று பிரபலமானவர் பாதிரி சின்னத்துரை லியோ ஆம்ஸ்றோங். இவர் தற்போது பண்டத்தரிப்பு பிரதேசத்தில் சில்லாலையில் அமைந்துள்ள ஆலயம் ஒன்றில் போதகராக கடமை புரிகின்றார். அண்மையில் குறித்த ஆலயத்தை சுற்றிவளைத்த பிரதேச மக்கள் ஆலயத்தை நோக்கி கற்களை வீசி பாதிரிக்கு எதிரான பலத்த கோஷங்களை எழுப்பி எதிர்ப்பார்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.

சம்பவம் தொடர்பாக தெரியவருவதாவது,

பாதிரி சின்னத்துரை லியோ ஆம்றோங் சிவில் சமுக செயற்பாட்டாளராக தன்னை காட்டிக்கொள்கின்றார். ஆனாலும் அவர் பிரதேசத்தில் பல்வேறு சமுகவிரோத செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்ற நபர்களுடன் உறவில் உள்ளதாக மக்கள் விசனம் தெரிவிக்கின்றனர். அத்துடன் குறித்த சமுகவிரோதிகள் மதுபோதையில் ஆராதனை நேரங்களில் ஆலயத்துள் நுழைவதுடன் அங்கு வருகின்ற பெண்கள் குழந்தைகளுக்கு இடைஞ்சல்களை ஏற்படுத்துவதாக பலமுறை அருட் தந்தை அவர்களிடம் முறையிட்டபோதும், அவர் சமுகவிரோதிகள் மதுபோதையில் ஆலயத்தினுள் நுழைவதை தடுக்க எந்த முயற்சிகளையும் மேற்கொள்ளவில்லை என ஆத்திரமடைந்த பிரதேச மக்கள் பாதிரியாரின் மேற்படி செயற்பாட்டை கண்டித்து ஆலயத்தை சுற்றி வளைத்து பலத்த எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டத்தில் ஈடுபட்டதுடன் கற்களையும் ஆலயத்தை நோக்கி வீசியுள்ளனர்.

ஒரு சிவில் சமுக செயற்பாட்டளாராக , மத போதகராக சமுக சீர்கேடுகளுக்கு எதிராக செயற்படவேண்டிய பாதிரியார் அவற்றை கண்டுகொள்ளாமல் கடந்து செல்வதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என மக்கள் தெரிவிக்கின்றனர். அத்துடன் முள்ளிவாய்கால் நினைவேந்தல் வடகிழக்கு பொதுக்கட்டமைப்பின் இணைத்தலைவரான பாதிரியாரின் இச்செயற்பாடு குறித்த கட்டமைப்பின் செயற்பாட்டின் கேள்விக்குறிக்குள்ளாக்கியுள்ளது. அமைதியையும் தேவனின் கருணையையும் நாடிச் செல்லும் அடியார்கட்கு அமைதியான ஆராதனைச் சூழ்நிலையை அமைத்துக்கொடுக்க முடியாத பாதிரியால் முள்ளிவாய்காலில் இறந்த மக்களுக்கு எத்தகைய நீதியை பெற்றுக்கொடுக்க முடியும் என்ற கேள்வி தவிர்க்க முடியாததாகின்றது.

ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறுகன்னத்தை காட்டு என்ற யேசுபிரானின் போதனையை எடுத்துரைக்க வேண்டிய பாதிரி ஆம்ஸ்றோங், முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் தொடர்பான தனது வேண்டுதலில் முள்ளிவாய்கால் நிகழ்வுக்கு காரணமான அத்தனைபேரும் தண்டிக்கப்படவேண்டும் என நாம் எங்களுடைய பிள்ளைகளுக்கு கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என தெரிவித்திருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.

Read more...

டக்ளஸ் கைதின் உள்ளும் புறமும்.. ஜெகன்

தமிழ் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டம் எனக்கூறப்பட்ட ஆயுதப்போராட்டத்தின் முன்னோடிகளில் ஒருவரும் கடந்த சுமார் 30 வருடங்கள் இலங்கை அரசியலில் வடக்கு மக்களின் பிரதிநிதியாக, இலங்கை பாராளுமன்றின் 225 ஆசனங்களில் ஒரு ஆசனத்திற்கு தமிழ் மக்களால் தெரிவு செய்யப்பட்டிருந்த கதிரவேலு நித்தியானந்த தேவானந்தா, கடந்த 26.12.2025 அன்று பயங்கரவாத தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டு, அரச சொத்துக்கள் மற்றும் ஆயுத கட்டளைச் சட்டத்தின் சரத்துக்களை மீறியுள்ளார் என்ற குற்றச்சாட்டின் பெயரில் கம்பஹா நீதவான் நீதிமன்ற உத்தரவின் அடிப்படையில், மஹர சிறைச்சாலையில் எதிர்வரும் 09.01.2026 வரை விளக்க மறியலில் வைக்கப்பட்டுள்ளார்.

முன்னாள் அமைச்சர் தேவானந்தா பயங்கரவாத தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டபோது, எந்தச் சட்டத்திற்கு ஆதரவாக டக்ளஸ் தனது பாராளுமன்ற காலம் முழுவதும் கை உயர்த்தி வரவேற்று அச்சட்டத்தினை நாட்டில் அமுல்படுத்த உறுதுணையாக இருந்தாரோ, அதே சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்;யப்பட்டுள்ளார் என்று எக்காளமிட்டவர்களுக்கு விழுந்த முதலாவது அடி அவர் மீதான குற்றச்சாட்டுக்கள் அரச சொத்துக்கள் மற்றும் ஆயுத கட்டளைச் சட்டத்தின் கீழ் பதியப்பட்டுள்ளமையாகும்.

டக்ளஸ் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள குற்றச்சாட்டுக்கள் பாரதூரமானவை. அவை நீதியான முறையில் விசாரணை செய்யப்படவேண்டும். டக்ளஸ் தனது தற்பாதுகாப்புக்காக வழங்கப்பட்டிருந்த ஆயுதத்தை அல்லது ஆயுதங்களை வன்செயல்கும்பல்களுக்கு வழங்கி இந்நாட்டு மக்களின் உயிருக்கோ உடமைகளுக்கோ சேதம் ஏற்படுத்தியிருந்தாலோ , அன்றில் அவ்வாயுதங்கள் நாட்டின் சட்டம் ஒழுங்கை சீர்கெடுப்பதற்கு பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தாலோ அதற்கான தண்டனைகளை அவர் அனுபவிக்கவேண்டும் என்பதில் எனக்கு எந்த மாற்றுக்கருத்தும் இல்லை.

ஆனால், இக்கைதினை தொடர்ந்து சமுக வலைத்தளங்களில் வலம்வருகின்ற பதிவுகளை – குறிப்பாக ஆதாரமற்ற சேறடிப்புக்களை கடந்து செல்வதென்பது – அநியாயம் ஒன்று இடம்பெறும்போது மௌனம் காத்து அடக்குமுறையாளர்களுக்கான பாதையை சீர் செய்து கொடுப்பதாக அமையுமென்பதால் டக்ளசின் கைதுக்கு பின்னர் பேசப்படுகின்ற விடயங்கள் தொடர்பாக பேச வேண்டியுள்ளது.

வுழக்கு விசாரணைக்கு வருவதற்கு முன்னரே தீர்பெழுதியுள்ள விட்டோடிகளும் தமிழீழ வியாபாரிகளும் டக்ளஸை துரோகி என்கின்றனர். டக்ளஸை துரோகி என்கின்ற தியாகிகளிடம் நான் கேட்கின்ற முதலாவது கேள்வி யாதெனில், நீங்கள் ஒருவனை துரோகி என்பதற்கும் தியாகி என்பதற்கும் பயன்படுத்துகின்ற பொதுவான அளவுமானி யாது?

இலங்கை அரசிடம் பாதுகாப்பிற்காக ஆயுதங்களை பெற்றுக்கொண்டதற்காக டக்ளஸ் துரோகி என்றால், பிறேமதாஸ அரசிடம் ஆயுதங்களை பெற்றுக்கொண்ட பிரபாகரன் யார்? டக்ளஸை துரோகி என அளவீடு செய்த அளவுமானி பிரபாகரனின் ஆசனவாயினுள் நுழைய மறுப்பதேன்?

அரசிடம் ஆயுதங்களை பெற்றுக்கொண்டமைக்காக டக்ளஸ் துரோகி என்றால் அவரை நான் ஒழுக்கமான துரோகி என்பேன், என்னென்றால் அவர் இலங்கை சனநாயக சோசலிஸ குடியரசின் சட்டதிட்டங்களுக்கு கட்டுப்பட்டு இவ்வாயுதங்களுக்கான சகல பொறுப்புக்களையும் ஏற்றுக்கொள்கின்றேன் என நெஞ்சை நிமிர்த்தி துணிவுடன் கையொப்பமிட்டு பெற்றுக்கொண்டிருக்கின்றார். ஆனால் பிரபாகரன் இவ்விடயத்தில் ஒர் ஒழுக்கமற்ற துரோகி. அவன் இலங்கை அரசிடமிருந்து ஆயுதங்களை பின்கதவால் மோசடியாக பெற்றுக்கொண்டுள்ளதுடன் அதுதொடர்பான எவ்வித சாட்சிகளையும் விட்டுவைக்க வில்லை. காரணம் பிரபாகரன் ஒருபோதும் பொறுப்புக்கூறலுக்கு தயாராக இருக்கவில்லை.

டக்ளசிற்கு , ஏன் சகல ஏனைய ஆயுதகுழுக்களுக்கும் முன்னோடியாக வழிகாட்டியாக ஆயுதங்களையும் சலுகைகளையும் இலங்கை அரசிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டது பிரபாகரனும் அவனது புலிகள் அமைப்புமேயாகும். ஆனால் குறிந்த ஆயுதங்கள் பெற்றுகொள்ளப்பட்ட நோக்கங்களை ஆய்வு செய்கின்றபோது, தனதும் சக தோழர்களதும் உயிர்களை தற்காத்துக்கொள்ள டக்ளஸினால் ஆயுதங்கள் பெற்றுக்கொள்ளப்பட்டிருப்பது ஆவணங்கள் ஊடாக தெளிவாகின்ற அதே நேரத்தில், தமிழ் மக்களுக்கான தீர்வுக்கு முதற்படி என ஏற்படுத்தப்பட்ட இலங்கை இந்திய – ஒப்பந்தத்தையும் (ஜேவிபி யின் மொழியில் தமிழீழத் தனியரசு) அதனூடாக மேற்கொள்ளப்பட்ட அரசியல் யாப்பின் 13ம் திருத்தச் சட்டத்தையும் நடைமுறைப்படுத்துவதற்கென அமைதி காக்கும் படை எனும் பெயரில் இலங்கையில் இறங்கியிருந்த இந்திய படையினரை வெளியேற்றுவேன் என்ற பிறேமதாஸவின் தேர்தல் உறுதி மொழியை நிறைவேற்றுவதற்கான கூலிப்படையாக பிரபாகரன் இலங்கை அரசிடமிருந்து ஆயுதங்களை களவாக பெற்றுக்கொண்டுள்ளார். அவை உலங்குவானூர்திகளிலும் பாரஊர்திகளிலும் முல்லைத்தீவு காட்டுப்பகுதியில் வந்திறங்கியமை யாவரும் அறிந்த இரகசியம்.

யார் துரோகி?

உயிர்வாழ்தல் ஒவ்வொரு ஜீவராசிகளினதும் பிறப்புரிமை. அரசியல் ஒவ்வொரு பிரஜைக்குமான யாப்புரிமை ( ஊழளெவவைரவழையெட சiபாவ) இந்த இரு உரிமைகளும் பிரபாகரனால் மறுக்கப்பட்டபோதுதான், டக்ளஸ் உட்பட பல்வேறு அரசியல் அமைப்புக்களும் தலைமைகளும் தனி நபர்களும் தங்களுக்குரித்தான பாதுகாப்பினை இலங்கை அரசிடம் பெற்றுக்கொண்டார்கள். தங்களது வாழ்வுரிமையை பாதுகாக்க ஆயுதங்களை பெற்றுக்கொண்டமை துரோகம் என்கின்ற மேதாவிகள், தமிழ் மக்களது அரசியல் மற்றும் அடிப்படை உரிமைகளை உறுதி செய்யவந்த இந்தியப்படையை விரட்டியடிக்க கூலிப்படையாக இலங்கை அரசிடம் பிரபாகரன் ஆயுதம் பெற்றுக்கொண்டதை தியாகம் என்கின்றனர்.

பிரபாகரனை பயங்கரவாதி, போதைப்பொருள் கடத்தல்காரன் என்று இலங்கை பாராளுமன்றிலே பேசியதற்காக டக்ளஸ் தேவானந்தா துரோகி என்கின்றனர். பாரத பிரதமர் ரஜீவ் காந்தியை புலிகள் கொலை செய்ததை தொடர்ந்து 1992ம் ஆண்டு புலிகள் அமைப்பு முதல்முறையாக தடை செய்யப்பட்ட பயங்கரவாத அமைப்பாக அறிவிக்கப்பட்டது. அதனை தொடர்ந்து அமெரிக்கா, பிரித்தானியா, ஐரோப்பிய ஒன்றியம், அவுஸ்ரேலியா உட்பட உலகின் பலம்வாய்ந்த 32 க்கு மேற்பட்ட நாடுகள் புலிகள் அமைப்பை பயங்கரவாத அமைப்பு எனத் தடை செய்தது.

இந்நாடுகள் வெறுமனே ஆதாரங்கள் இன்றி புலிகளை பயங்கரவாதிகள் என தடை செய்யவில்லை. நாடுகள் அமைப்பொன்றை தடை செய்கின்றபோது, உலக அரங்கில் பயங்கரவாத செயற்பாடுகள் என வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ள செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்றவர்களை, அவர்கள் அவ்வாறான செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்றார்கள் என்பதனை சந்தேகங்களுக்கப்பால் உறுதிப்படுத்தியே தடை செய்யமுடியும். ஓவ்வொரு நாடும் அமைப்பொன்றை பயங்கரவாத அமைப்பென தடை செய்யும் போது பின்பற்றப்படவேண்டிய நடைமுறைகளை சட்டமாக்கி வைத்திருக்கின்றது.

அச்சட்ட ஒழுங்குகளின் பிரகாரம் கீழ்க்காணப்படும் செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுகின்ற அமைப்புக்களை தடை செய்யும்:

மனித குலத்திற்கு எதிரான வன்செயல்கள் - (பயங்கரவாத செயற்பாடுகளில் ஈடுபடல், சிவிலியன் மற்றும் நிராயுதபாணிகளை இலக்கு வைத்தல், மக்களை அச்சுறுத்துவதற்கு வன்செயலை பயன்படுத்தல்.) தமது இலக்கினை அடைவதற்காக பயங்கரவாக செயற்பாடுகளை மேற்கொண்டு அரசினை கட்டாயப்படுத்தல், பொதுமக்களை அச்சுறுத்தல், தமது அரசியல் கொள்கைகளை வலுக்கட்டாயமாக திணித்தல் கட்டளைக் கட்டமைப்பினை கொண்ட அமைப்பாக இருந்து செயற்பாடுகளை மேற்கொள்ளல், தொடர்சியான ஆட்சேர்ப்புக்களை மேற்கொள்வதுடன், செயற்பாட்டு திட்டங்களை கொண்டிருத்தல்

பயங்கரவாத-நிதிச் செயற்பாடுகள் - பங்கரவாத செயற்பாடுகளுக்காக நிதியினை சேகரித்து அவற்றை பராமரித்தலும் பயன்படுத்துதலும். பினாமி அமைப்புக்களை இயக்குதலும் அவற்றினூடாக குற்றச் செயல்களை புரிதலும். பயங்கரவாத செயற்பாடுகளுக்கு நிதியளிப்பதற்காக மிரட்டி பணம் பறித்தல், ஆட்களை கடத்தி பணம் பறித்தல், கள்ளக்கடத்தலில் ஈடுபடுதல், போதை பொருள் வியாபாரத்தில் ஈடுபடுதல்.

சர்வதேச ரீதியில் அவ்வியக்கம் செயற்படுகின்றதா என்பதையும் அதற்கு பல்வேறு நாடுகளில் செயற்பாடு உள்ளதா என்பதையும் புலிம்பெயர்ந்த மக்களின் வலையமைப்பை பயன்படுத்துகின்றதா என்பதையும் பிறநாட்டு பயங்கரவாத அமைப்புக்களுடன் தொடர்புகளை பேணுகின்றதா என்பதையும் நாடுகள் நுணுக்கமாக அவதானிக்கும்.

தேசிய பாதுகாப்புக்கும் பொதுமக்கள் பாதுகாப்புக்கும் பாரிய அச்சுறுத்தலாக செயற்பட்டு, இறையாண்மையை சீர்கெடுக்க முயல்வது, பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டை பாதிப்படைய செய்வது, ஆயுத கிளர்ச்சி அல்லது உள்நாட்டுப் போரை ஊக்குவிப்பது போன்ற செயற்பாடுகளில் ஈடுபடல்,

புலனாய்வு அமைப்புக்களின் தகவல்கள், நீதிமன்ற தீர்ப்புக்கள், நட்பு நாட்டு தகவல்கள் மற்றும் ஐநா வின் பாதுகாப்பு ஆய்வறிக்கை பயங்கரவாத செயற்பாடுகளில் குறித்த அமைப்பு ஈடுபடுகின்றது என்பதை உறுதி செய்தால் அரசுகள் அமைப்புக்களை தடை செய்வதற்காக சட்ட அங்கீகாரத்தை பெற்றுக்கொள்கின்றனர்.

அந்த அடிப்படையில் மேற்கூறப்பட்டுள்ள சகல செயற்பாடுகளையும் கொண்டுள்ள அமைப்பான புலிகள் அமைப்பு உலகின் 32 க்கு மேற்பட்ட நாடுகளால் தடை செய்யப்பட்டு பயங்கரவாத அமைப்பு என உலகப்புகழ் பெற்றிருக்கின்ற நிலையில், அவ்வமைப்பின் தலைவனை பயங்கரவாதி எனக் குறிப்பிடும் தனிநபர் ஒருவர் எவ்வாறு துரோகியாக முடியும்? அவ்வாறாயின் பிரபாகரனை துரோகி என்றதற்காக டக்ளஸை துரோகி என்போர், பிரபாகரனையும் அவனது அமைப்பையும் பயங்கரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தியுள்ள 32 க்கு மேற்பட்ட நாடுகளையும் அதன் தலைவர்களையும் மக்களையும் துரோகிகள் என்கின்றனரா? மாறாக அந்நாட்டு தலைவர்களின் பாதங்களை கழுவிக்குடித்து அவர்களுக்கு சேவகம் புரிகின்றனர்.

2019 ம் ஆண்டு டுபாயில் வைத்து கைது செய்யப்பட்ட முன்னணி பாதாள உலக கோஸ்டி தலைவனும் போதைப்பொருள் கடத்தல்காரனுமான மாக்காந்தர மதுஸ் என்பவனிடம் மேற்கொள்ளப்பட்ட விசாரணைகளை தொடர்ந்து அவன் வழங்கிய தகவல்களின் அடிப்படையில் வெலிவேரிய பிரதேசத்தில் 2019.05.16 ம் திகதி கைப்பற்றப்பட்ட இரு கைத்துப்பாக்கிகளில் ஒன்று டக்ளஸ் தேவானந்தவிற்கு வழங்கப்பட்டிருந்த கைத்துப்பாக்கி என்ற வகையில் டக்ளஸ் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார். ஆனால் இலங்கையில் இயங்கும் இயங்கிய ஒரே ஒரு கொலைக்கும்பல், கொள்ளைக்கும்பல் மாக்காந்தர மதுஸ் அல்ல. இதற்கு முன்னரும் தற்போதும் நூற்றுக்கணக்கான கிறிமினல்கள் இயங்கினார்கள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

இலங்கை குற்றவியல் தடுப்பு நடவடிக்கைகளின் போது கைப்பற்றப்பட்ட முதலாவது ஆயுதம் மாக்காந்தர மதுஸிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்டதுதான் என்பதும் இல்லை. ஆகையால் டக்ளஸ் மீது வழக்கு தொடரப்படக்கூடாது என்பதும் எனது வாதம் அல்ல மாறாக அவர் மீது கருணை காருணியம் இன்றி வழக்கு தொடர்ப்படவேண்டும் அவை நியாயமாக விசாரணை செய்யப்படவேண்டும் என்பதுதான் இங்கு மேலான விடயம்.

சட்டத்தின் முன் சகலரும் சமம் , சட்டத்தின் சம பாதுகாப்பிற்கு சகலரும் உரித்துடையவர்கள் என இலங்கை அரசியல் யாப்பின் 12 சரத்து கூறுகின்றது. இதன் பிரகாரம் நாட்டு மக்கள் சகலரையும் சமமாக நாடாத்துவோம் சட்டத்தின் பாதுகாப்பை சகலருக்கும் சமமாக வழங்குவோம் என்ற உறுதி மொழியை வழங்கி ஆட்சியை கைப்பற்றிய அரசு அதன் பிரகாரம் அவ்வாக்குறுதியை பிசகாமல் பேணுகின்றதா என்பது அடுத்த கேள்வி.

சொத்தி உபாலி, நாவல நிஹால், ஹோனவல சுனில், தொட்டலங்க கனகு, பத்தேகான சஞ்சீவ வில் ஆரம்பித்து இறுதியாக மலேசியாவில் கைது செய்யப்பட்டு இலங்கைக்கு கொண்டுவரப்பட்டிருக்கின்ற ஹெகெல்பத்தர பத்மே எனப்படுகின்ற ஹொரலாகமகே மன்டினு பத்மசிறி பெரேரா முதலான நூற்றுக்கணக்கான பாதாளஉலக புள்ளிகளிடமிருந்து ஆயுதங்கள் கைப்பற்றப்பட்டிருக்கின்றது. அவ்வாயுதங்கள் எவ்வாறு குறித்த நபர்களிடம் சென்றது என்பது தொடர்பாக மேற்கொள்ளப்பட்ட விசாரணைகள் மற்றும் மேற்கொள்ளப்பட்ட கைதுகள் தொடர்பாக இலங்கை அரசியல் யாப்பின் 12ம் சரத்தின் மீது அக்கறை கொண்டுள்ள மக்கள் அறிய ஆவலாக உள்ளனர்.

அத்துடன் இலங்கையில் யுத்தம் இடம்பெற்றபோது ஜிஹாடில் ஆ ரம்பித்து இறுதியாக புலிகள் அமைப்பிலிருந்து பிரிந்து வந்த குழுவினர் வரைக்கும் இலங்கை இராணுவம் ஆயுதங்களை வழங்கியிருக்கின்றது. அந்த ஆயுதப்பரிமாறல்களில் இன்றைய அரசின் பிரதான கட்சியான ஜேவிபி யினரும் பங்கெடுத்திருக்கின்றனர் என்ற அரசல்புரசலான விடயங்களும் உண்டு. எனவே அவ்வாறு வழங்கப்பட்ட ஆயுதங்கள் யாவும் அரசின் ஆயுதக்களஞ்சியத்தை வந்தடைந்து விட்டதா? எத்தனை ஆயுதங்கள் ஜனநாயகத்துடன் சங்கமித்து மக்களுடன் உரையாடுகின்றது என்பதையும் பரிசுத்தமான அரசிடமிருந்து மக்கள் எதிர்பார்கின்றனர்.

இறுதியாக இலங்கை அரசிடம் நான் முன்வைக்கின்ற கோரிக்கை யாதெனில், டக்ளஸ் தேவானந்தவிடமிருந்து பாதாளக்குழுக்களிடம் சென்றடைந்துள்ளது எனக் குறிப்பிடப்படுகின்ற ஆயுதங்களைவிட பல நூறு மடங்கு ஆயுதங்கள் புலிகளிடமிருந்து பாதாளக்குழுக்களிடம் சென்றிருக்கின்றது. அவ்வாறு அக்குழுக்களுக்கு ஆயுதங்களை வழங்கிய முக்கிய புலிகள் பலர் இன்றும் உயிருடன் நாட்டிலும் புலம்பெயர்ந்தும் வாழ்வதுடன் அவர்கள் இந்நாட்டின் அமைதியை சீர்குலைக்கவும் தங்கள் எதிரிகளை இலக்குவைக்கவும் இப்பாதாள உலகக்கும்பல்களுடன் இணைந்து சதித்திட்டம் தீட்டி வருகின்றனர் என்பதுடன் அவ்வாறன சில நடவடிக்கைகள் முறியடிக்கப்பட்டும் உள்ளதை பாரதூமாக எடுத்து, புலிகளுக்கும் பாதாளக்குழுக்களுக்குமுள்ள தொடர்பினையும் விசாரணை செய்யுமாறு கேட்டுக்கொள்கின்றேன்.

Read more...

மிக மோசமான கொலை: டி.பி.எஸ். ஜெயராஜ்

35 வருடங்களுக்கு முன்னர் அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கத்தின் படுகொலை

(புகழ்பெற்ற தமிழ் அரசியல் தலைவர் அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம், முன்னாள் யாழ்ப்பாண நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வி. யோகேஸ்வரனுடன் சேர்ந்து, ஜூலை 13, 1989 அன்று கொழும்பில் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டார். இந்தக் கொடூரக் கொலை பற்றிய இந்தக் கட்டுரை 2019 இல் “டெய்லி மிரர்” இதழில் வெளியிடப்பட்டது. அமிர்தலிங்கம் படுகொலையின் 35 வது ஆண்டு நிறைவைக் குறிக்கும் வகையில் எந்த மாற்றங்களும் இல்லாமல் இங்கே மீண்டும் பதிவேற்றப்படுகிறது)

திருகோணமலை நகரில் பதின்மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பாதுகாப்புப் படையினரால் ஐந்து தமிழ் மாணவர்கள் கொடூரமாக கொல்லப்பட்டது கடந்த வாரம் இந்தப் பத்திகளில் மீண்டும் நினைவுகூரப்பட்டது. இந்த வாரப் பத்தி, சரியாக முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கொழும்பில் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால் (LTTE) செய்யப்பட்ட மிகவும் கொடூரமான கொலையைப் பற்றிய நினைவுகளை மீட்டெடுக்க முயல்கிறது. ஜூலை 13, 1989 அன்று இலங்கையின் முன்னணி தமிழ் அரசியல் தலைவரும் முன்னாள் எதிர்க்கட்சித் தலைவருமான அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம் மற்றும் முன்னாள் யாழ்ப்பாண நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வெற்றிவேலு யோகேஸ்வரன் ஆகியோர் விடுதலைப் புலிகளால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். முன்னாள் நல்லூர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் முருகேசு சிவசிதம்பரம் அதே சம்பவத்தில் சுடப்பட்டுக் காயமடைந்தார். அதைத் தொடர்ந்து நடந்த துப்பாக்கிச் சண்டையில் சம்பந்தப்பட்ட மூன்று புலிக் கொலையாளிகளும் காவல்துறையினரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டனர். அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கத்தின் படுகொலை பற்றி நான் முந்தைய சந்தர்ப்பங்களில் விரிவாக எழுதியுள்ளேன். இருப்பினும், இந்தக் கொலைகள் தொடர்பான சில விவரங்களை, எனது முந்தைய எழுத்துக்களை மையமாகக் கொண்டு, கொலைகளின் 30வது ஆண்டு நிறைவையொட்டி மீண்டும் தொடர்புபடுத்த விரும்புகிறேன்.

யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள பண்ணாகத்தைச் சேர்ந்த அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம் ஆகஸ்ட் 26, 1927 அன்று பிறந்தார். அவர் ஒரு கவர்ச்சிகரமான மற்றும் துடிப்பான அரசியல்வாதி ஆவார், அவர் ஈழத்தின் காந்தி என்று அழைக்கப்படும் மரியாதைக்குரிய தமிழ்த் தலைவர் எஸ்.ஜே.வி. செல்வநாயகத்தின் தலைமைத் தளபதியாக பல ஆண்டுகள் பணியாற்றினார். அமிர்தலிங்கம் தொழில் ரீதியாக ஒரு வழக்கறிஞராக இருந்தார், மேலும் 1956 முதல் 1970 வரை வட்டுக்கோட்டைக்கான இலங்கை தமிழ் அரசு கட்சி (ITAK) எம்.பி.யாகவும், 1977 முதல் 1983 வரை காங்கேசன்துறைக்கான தமிழ் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF) எம்.பி.யாகவும் இருந்தார். 1977 முதல் 1983 வரை எதிர்க்கட்சித் தலைவராக பதவி வகித்தார். 1989 இல், அவர் TULF தேசியப் பட்டியலில் எம்.பி.யாக நியமிக்கப்பட்டார்.

அமிர்தலிங்கத்தின் படுகொலை நடந்த சூழலைப் புரிந்துகொள்ள அந்த நேரத்தில் நிலவிய அரசியல் சூழ்நிலை குறித்த சில பின்னணி விவரங்கள் அவசியம். முன்னாள் இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி மற்றும் இலங்கை அதிபர் ஜூனியஸ் ரிச்சர்ட் ஜெயவர்த்தன ஆகியோரால் ஜூலை 29, 1987 அன்று கையெழுத்தான இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம், இலங்கையின் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் அமைதி காக்கும் படையினராக இந்திய இராணுவத்தை ஈடுபடுத்துவதற்கு வழிவகுத்தது. இந்திய அமைதி காக்கும் படை (IPKF) என நியமிக்கப்பட்ட இந்திய இராணுவத்திற்கும் LTTE க்கும் இடையே போர் வெடித்தது.

இராணுவ ஆய்வாளர்களின் கூற்றுப்படி, அந்த நேரத்தில் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்ட புலிகள் "ஆக்ஸிஜனுக்காக ஏங்கிக் கொண்டிருந்தனர்" என்று கூறப்படுகிறது. இலங்கையில் இந்திய இராணுவத்தின் இருப்பு சிங்கள தேசியவாதிகள் மத்தியில் மிகுந்த வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது, அவர்கள் அதை இறையாண்மையை மீறுவதாகக் கருதினர். ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் (UNP) பிரேமதாச 1988 இல் குறுகிய பெரும்பான்மையுடன் ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டால் இந்திய இராணுவத்தை அனுப்பி வைப்பதாக பிரேமதாச உறுதியளித்திருந்தார்.

நட்புறவின் கை

ஜனதா விமுக்தி பெரமுனா (ஜேவிபி) தலைமையில் வன்முறை பிரச்சாரம் முன்னெடுக்கப்பட்டது. இந்த கட்டத்தில்தான், வழக்கத்திற்கு மாறான பிரேமதாச ,ஜேவிபி மற்றும் எல்டிடிஇ ஆகிய இரு தரப்பினருக்கும் தனது "நட்பின் கரத்தை" நீட்டினார். ஜேவிபி இந்த வாய்ப்பை நிராகரித்தாலும், போராடும் எல்டிடிஇ அதைப் புரிந்துகொண்டது. இந்திய இராணுவம் வடக்கு மற்றும் கிழக்கில் புலிகளுடன் தொடர்ந்து போராடும் அதே வேளையில் கொழும்பில் அரசாங்கத்திற்கும் எல்டிடி இ க்கும் இடையே பேச்சுவார்த்தை தொடங்கியது. ஜனாதிபதி பிரேமதாசவும் எல்டிடிஇயும் ஒரு பொதுவான குறிக்கோளைக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இருவரும் வெவ்வேறு காரணங்களுக்காக இந்திய இராணுவத்தை வெளியேற்ற விரும்பினர். எல்டிடிஇ உடனான அரசியல் உரையாடல் தொடங்கியதை மேற்கோள் காட்டி, இந்திய இராணுவம் இலங்கையை நிரந்தரமாக விட்டு வெளியேற ஒரு காலக்கெடு நிர்ணயிக்க வேண்டும் என்று ஜனாதிபதி பிரேமதாச கோரத் தொடங்கினார்.

இரு தரப்பினருக்கும், முன்னாள் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம் தான் முக்கியப் பங்காற்றியவர் என்று கருதப்பட்டது. தமிழர் ஐக்கிய விடுதலை முன்னணி (TULF) பொதுச் செயலாளர், இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தையும், இலங்கையில் இந்திய இராணுவ இருப்பையும் உறுதியாக ஆதரித்தார். எல்.டி.டி.இ. தனது வன்முறை மற்றும் அழிவுத் திறன் மூலம் ஒரு குறிப்பிட்ட அந்தஸ்தைப் பெற்றிருந்தாலும், வன்முறையற்ற அரசியல் தலைவர் அமிர்தலிங்கத்தின் கருத்துதான் சர்வதேச அளவில் அவரது அரசியல் தகுதிகள் மற்றும் அந்தஸ்தின் காரணமாக அதிக செல்வாக்கைப் பெற்றது. அரசாங்கத்திற்கும் எல்.டி.டி.இ.க்கும் இருந்த அச்சங்கள், 1989 ஜூன் மாதம், இந்திய இராணுவம் இலங்கையிலிருந்து அந்த நேரத்தில் அனுப்பப்படக்கூடாது என்று அமிர்தலிங்கம் சரளமாக வாதிட்டபோது ஓரளவு உணரப்பட்டன.

1977 தேர்தலில் பிரிவினைவாத மேடையில் போட்டியிட்டு 18 இடங்களை வென்ற தமிழர் விடுதலை கூட்டணி, அதற்கு முன்பே ஆறு ஆண்டுகளாக நாடாளுமன்றத்திற்கு வெளியே இருந்தது. ஜூலை 1983 தமிழர் எதிர்ப்பு இனப்படுகொலை மற்றும் பிரிவினைவாதத்தை மறுக்கும் ஆறாவது அரசியலமைப்பு திருத்தம் ஆகியவற்றின் விளைவாக தமிழர் விடுதலை கூட்டணி நாடாளுமன்றத்தைப் புறக்கணித்து தங்கள் இடங்களை இழந்தது. அமிர்தலிங்கம், மற்ற தமிழர் விடுதலை கூட்டணித் தலைவர்களுடன் சேர்ந்து இந்தியாவில் சுயமாக நாடுகடத்தப்பட்டார். பல தமிழ் போராளிக் குழுக்கள் நடத்திய ஆயுதப் போராட்டம் வேகம் பெற்றது. இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தம் நீண்ட காலம் நீடிக்காத ஒரு போர் நிறுத்தத்தைக் கொண்டு வந்தது. தமிழர் விடுதலை கூட்டணியும் மற்ற அனைத்து போராளிக் குழுக்களும் ஒப்பந்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டு "தமிழ் ஈழம்" என்ற இலக்கைக் கைவிட்டாலும், விடுதலைப் புலிகள் தொடர்ந்து போராடினர். விடுதலைப் புலிகளின் பிரதான இராணுவ எதிரி இப்போது இந்திய இராணுவம்தான், இலங்கையர் அல்ல.

இதற்கிடையில், தற்காலிகமாக இணைக்கப்பட்ட வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாண சபைக்கு 1988 ஆம் ஆண்டு மிகவும் திருப்தியற்ற சூழ்நிலையில் தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டன. தமிழர் விடுதலை கூட்டணி போட்டியிட மறுத்ததால், இந்தியா ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் (EPRLF) அண்ணாமலை வரதராஜப் பெருமாளை வட- கிழக்கு மாகாணத்தின் முதல் (மற்றும் ஒரே) முதலமைச்சராக நியமித்தது. 1989 ஆம் ஆண்டு நாடாளுமன்றத் தேர்தல்கள் நடைபெற்றபோது, தமிழர் விடுதலை கூட்டணியும் போட்டியிட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. இந்தியா மிதவாத தமிழர் விடுதலை கூட்டணியுடன் இணைந்து EPRLF, TELO மற்றும் ENDLF போன்ற போர்க்குணமிக்க அமைப்புகளை தமிழர் விடுதலை கூட்டணியின் ஆதரவிலும் அதன் 'சூரியன்' சின்னத்திலும் போட்டியிடக் கொண்டு வந்தது.

கொழும்புக்குத் திரும்புதல்

அமிர்தலிங்கமும் அவரது மனைவி மங்கையர்க்கரசியும் சென்னையில் இருந்து கொழும்புக்குத் திரும்பினர். இந்தியாவில் சுயமாக நாடுகடத்தப்பட்டதிலிருந்து திரும்பிய தமிழர் விடுதலை கூட்டணியின் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களில் முதன்மையானவர் முன்னாள் யாழ்ப்பாண நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வெற்றிவேலு யோகேஸ்வரன் ஆவார். சென்னையில் உள்ள கீழ்ப்பாக்கத்தில் தனது மனைவி சரோஜினியுடன் வசித்து வந்த பிரபலமான எப்போதும் புன்னகையுடன் கூடிய யோகேஸ்வரன் (யாழ்ப்பாண மேயரான பிறகு அவரும் பின்னர் விடுதலைப் புலிகளால் கொல்லப்பட்டார்) முதலில் யாழ்ப்பாணத்திற்குத் தனியாகத் திரும்பினார். அதன் பிறகு, அவர் கொழும்புக்குச் சென்று பம்பலப்பிட்டியில் உள்ள கொத்தலாவல டெரஸில் உள்ள ஒரு உறவினரின் வீட்டில் வசித்து வந்தார். பின்னர், அவரது மனைவி சரோஜினியும் அவருடன் சேர்ந்து கொண்டார்.

அமிர்தலிங்கம் மற்றும் யோகேஸ்வரன் ஆகியோர் கொழும்புக்குத் திரும்பியதால், அவர்களுக்கும் மற்ற தமிழர் விடுதலை கூட்டணியின் பிரமுகர்களுக்கும் ஒரு பாதுகாப்பான வீடு அவசியமானது. விடுதலைப் புலிகளின் விரோதத்தால் அவர்களில் யாரும் யாழ்ப்பாணத்தில் பாதுகாப்பாக தங்க முடியவில்லை.

எனவே, ஒரு பாதுகாப்பான வீடு தேவைப்பட்டது. முன்னாள் மன்னார் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பி. சூசைதாசன் மற்றும் முன்னாள் வட்டுக்கோட்டை நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் டாக்டர் நீலன் திருச்செல்வம் ஆகியோர் கொழும்பு 7 இல் உள்ள பவுத்தலோக மாவத்தை/புல்லர்ஸ் சாலை, 342/2 என்ற முகவரியில் அத்தகைய வீட்டை ஏற்பாடு செய்தனர்.

இது ஆடை உற்பத்தியில் ஈடுபட்டிருந்த மன்னாரைச் சேர்ந்த ஒரு முக்கிய முஸ்லிம் தொழிலதிபருக்குச் சொந்தமானது. முன்னாள் மகாவலி அபிவிருத்தி அமைச்சர் காமினி திசாநாயக்க இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்கும் அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட அமைதி முயற்சிகளுக்கும் வலுவான ஆதரவை வழங்கினார். ஜே.ஆர். ஜெயவர்தன அரசாங்கத்தின் கடைசிக் கட்டங்களில் சுயமாக நாடுகடத்தப்பட்ட தமிழர் விடுதலை கூட்டணித் தலைவர்கள் திரும்பி வந்து அரசியல் நீரோட்டத்தில் மீண்டும் உள்வாங்கப்படுவதை ஊக்குவிப்பதில் அவர் முக்கிய பங்கு வகித்தார். 1988 ஆம் ஆண்டில் காமினி திசாநாயக்க அமைச்சராக இருந்தபோது தமிழர் விடுதலை கூட்டணித் தலைவர்களின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதில் முன்முயற்சி எடுத்தார்.

மகாவலி அமைச்சக பாதுகாப்பு மற்றும் காவல்துறையைச் சேர்ந்த ஆறு பேர் கொண்ட குழு அந்த வளாகத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது. ஒரு காலத்தில் இளம் ஆதரவாளர்களால் "நாவலர்" (சொற்பொழிவாளர்) மற்றும் "தளபதி" (தளபதி/ஜெனரல்) என்று அழைக்கப்பட்ட அமிர்தலிங்கம், பின்னர் எல்.ரீ.ரீ.ஈ-யிடம் தோல்வியடைந்தார். ஐக்கிய இலங்கையில் பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு காண அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை "தமிழ் ஈழம்" கனவை விற்றுத்தள்ளுவதாக புலிகள் கருதினர்.

இதனால், கடந்த காலத்தில் அரசாங்கத்துடன் இணைந்த தமிழ் அரசியல்வாதிகளை "துரோகி" என்று பெயரிட்ட அமிர்தலிங்கம், எல்.ரீ.ரீ.ஈ மற்றும் அவர்களைப் போன்ற பிற தீவிரவாத இளைஞர்களால் அப்படிச் சொல்லப்பட்டார்.

அமிர்தலிங்கம் மீதான போராளி விரோதப் போக்கிற்கு மற்றொரு காரணமும் இருந்தது, இது தமிழ் ஈழக் கொள்கையை அவர் செய்த உண்மையான அல்லது கற்பனை செய்த துரோகத்துடன் எந்த தொடர்பும் இல்லை. தமிழ் போராளித் தலைவர்கள் தங்கள் ஆயுதங்கள் மூலம் விதிமுறைகளை ஆணையிட முடியும், ஆனால் அவர்களில் யாருக்கும் அமிர்தலிங்கத்தின் பரவலான அங்கீகாரம் அல்லது தலைமைத்துவ சான்றுகள் இல்லை. பதவியில் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும், தேசிய மற்றும் சர்வதேச அளவில் மிகவும் மதிக்கப்படும் இலங்கை தமிழ் அரசியல் தலைவராக அமிர்தலிங்கம் இருந்தார். அவர் உயிருடன் இருக்கும் வரை அரியணைக்கு வேடம் போடுபவர் யாரும் இருக்க முடியாது.

அமிர்தலிங்கத்தின் மரணத்திற்குப் பிறகுதான், எல்.ரீ.ரீ.ஈ கூட்டாளிகள் பிரபாகரனை "தேசியத் தலைவர்" என்று வர்ணிக்கத் தொடங்கினர். இலங்கையில் தனக்குக் காத்திருக்கும் ஆபத்தை அமிர்தலிங்கமே முழுமையாக அறிந்திருந்தார். இந்தியாவிலிருந்து இலங்கைக்கு நிரந்தரமாகப் புறப்படுவதற்கு முன்பு, அமிர்தலிங்கம் சென்னையில் முன்னாள் கிளிநொச்சி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் வீரசிங்கம் ஆனந்தசங்கரியைச் சந்தித்தார். உரையாடலின் போது, அமிர்தலிங்கம் குறிப்பிட்டதாவது: "சங்கரி, இலங்கையில் நமக்காக என்ன காத்திருக்கிறது என்பது நம்மில் சிலருக்குத் தெரியும். ஆனால், நம் மக்களுக்கு உதவ வேண்டுமென்றால், நாம் அதை எதிர்கொள்ள வேண்டும்."
“Some of us know what lies in store for us in Sri Lanka, Sangaree. But we must face it if we were to help our people.”

படுகொலையின் உடற்கூறியல்
ANATOMY OF ASSASSINATION

இந்தப் பின்னணியில்தான் அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கத்தின் படுகொலை 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்தது. அது நடந்தபோது நான் கனடாவில் இருந்தேன். இருப்பினும், மறைந்த எம். சிவசிதம்பரம், டாக்டர். நீலன் திருச்செல்வம், திருமதி. சரோஜின் யோகேஸ்வரன் மற்றும் திருமதி. மங்கையர்க்கரசி அமிர்தலிங்கம், டாக்டர். பகீரதன் அமிர்தலிங்கம், வி. ஆனந்தசங்கரி, பி. சூசைதாசன் மற்றும் சோமசுந்தரம் (மாவை) சேனாதிராஜா போன்ற தமிழர் விடுதலை கூட்டணியுடன் தொடர்புடைய பல்வேறு நபர்களுடன் நான் வெவ்வேறு நேரங்களில் பேசியுள்ளேன். இதுபோன்ற உரையாடல்கள் மற்றும் தொடர்புடைய ஊடக அறிக்கைகளின் அடிப்படையில்தான் நான் படுகொலையின் உடற்கூறியல் எழுதுகிறேன்.

புது டெல்லியின் கோபத்திற்கு பயந்து இந்திய மண்ணில் இருந்தபோது அமிர்தலிங்கம் அல்லது வேறு எந்த முக்கிய தமிழர் விடுதலை கூட்டணித் தலைவருக்கும் தீங்கு விளைவிக்க எல்.டி.டி.இ முயற்சிக்கவில்லை. அதைத் தொடர்ந்து, எல்.டி.டி.இ இந்த எச்சரிக்கையைக் கைவிட்டு, சென்னையில் பத்மநாபா, கிருபாகரன் மற்றும் யோகசங்கரி போன்ற ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப் தலைவர்களைக் கொன்றது. இதனால் துணிச்சலுடன், தமிழக மண்ணில் உள்ள ஸ்ரீபெரும்புதூரில் ராஜீவ் காந்தியைக் கொல்ல புலிகள் துணிந்தனர், இதன் மூலம் அதற்கான விலையைத் தொடர்ந்து செலுத்தினர். அமிர்தலிங்கம் இலங்கைக்குத் திரும்பியதும், அவர் ஒரு இலக்காக மாறினார். தமிழ்த் தலைவர்களைத் தங்கள் பாதுகாப்பிலிருந்து விலக்கும் முயற்சியில், புலிகள் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தத் தொடங்கினர்.

அவர்கள் யோகேஸ்வரனை மிகவும் எளிதில் நம்பக்கூடியவராகத் தேர்ந்தெடுத்து அவரை அணுகினர். அன்பான யோகேஸ்வரன், சிலருடன் மோசமான அனுபவங்கள் இருந்தபோதிலும், சிறுவர்கள் மீது எப்போதும் மென்மையான அணுகுமுறையைக் கொண்டிருந்தார். அவர் பரந்த தமிழ் ஒற்றுமையின் தீவிர ஆதரவாளராகவும் இருந்தார், மேலும் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணிக்கும் விடுதலைப் புலிகள் உட்பட அனைத்து தமிழ் குழுக்களுக்கும் இடையே நல்லிணக்கத்தை ஏற்படுத்த பாடுபட்டார்.

கொழும்பில் வேறு பெயரில் தங்கியிருந்த அறிவு என்ற ஒரு எல்.டி.டி.இ. உறுப்பினர் முதலில் யோகேஸ்வரனை அணுகினார். அவர் புலிகளுக்காக உளவு பார்க்கும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார். வன்னியில் உள்ள எல்.டி.டி.இ. தலைமை தன்னைச் சந்தித்து தமிழ் ஒற்றுமையை அடைவதற்கான வழிகள் மற்றும் வழிமுறைகளைப் பற்றி விவாதிக்க விரும்புவதாக அறிவு யோகேஸ்வரனிடம் கூறினார். "ஒற்றுமை" அல்லது ஒற்றுமையை ஏற்படுத்த எப்போதும் ஆர்வமாக இருந்த யோகேஸ்வரன், கொள்கையளவில் விருப்பத்துடன் இருந்தார். அதன் பிறகு, வவுனியாவில் உள்ள எல்.டி.டி.இ.யைச் சேர்ந்த விக்னா என்ற ஒருவர் யோகேஸ்வரனை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டார்.

முடிந்தால் அமிர்தலிங்கத்தையும் சிவசிதம்பரம் என்பவரையும் தன்னுடன் அழைத்து வருமாறு யோகேஸ்வரனிடம் கேட்டுக் கொள்ளப்பட்டது. சிவசிதம்பரம் அப்போது ரி.யு.எல்.எஃப் தலைவராகவும், அமிர்தலிங்கம் பொதுச் செயலாளராகவும் இருந்தனர். தீவிரமான யோகேஸ்வரன், தமிழர் ஒற்றுமைக்காக தான் நினைத்த ஒரு பணியை மேற்கொள்ளும் அபாயத்தை எடுக்க முடிவு செய்தார். இந்த விஷயத்தில் எல்.டி.டி.இ.யின் நேர்மையான அணுகுமுறையை அவர் உறுதியாக நம்பும் வரை இந்த விஷயத்தை ரகசியமாக வைத்திருக்க முடிவு செய்தார். எனவே, 1989 பிப்ரவரியில், யோகேஸ்வரன் தனது சக ஊழியர்களிடம் மலையகத்திற்கு ஒரு குறுகிய பயணம் செல்வதாகக் கூறி, தனது மனைவி சரோஜினி மற்றும் ஒரு நம்பகமான ஓட்டுநருடன் கொழும்பில் இருந்து ஒரு ஜீப்பில் புறப்பட்டார். சரோஜினியைக் கண்டிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு உறவினரின் வீட்டில் இறக்கிவிட்டு, பின்னர் வடக்கு நோக்கிச் சென்றார்.

வவுனியா நகரத்திற்கு வடக்கே சில மைல்கள் தொலைவில் உள்ள பாண்டிகுளத்தில் ஒரு ரகசிய இடத்தில் யோகேஸ்வரன் எல்.டி.டி.இ.யைச் சந்தித்தார். பாண்டிகுளத்தில்தான் யோகேஸ்வரன் தன்னை தொலைபேசியில் அழைத்த விக்னாவின் அடையாளத்தைக் கண்டுபிடித்தார். விக்னா வேறு யாருமல்ல, வவுனியாவிற்கான எல்.ரீ.ரீ.ஈ அரசியல் பிரிவுத் தலைவர் பீட்டர் லியோன் அலோசியஸ்.

யோகேஸ்வரனை அலோசியஸ் மனதார வரவேற்றார், ஆனால் அமிர்தலிங்கமும் சிவசிதம்பரமும் வராதது ஏமாற்றத்தை அளித்தது. எல்.ரீ.ரீ.ஈ துணைத் தலைவர் கோபால்சாமி மகேந்திரராஜா என்கிற "மகாத்யா" அமிர்தலிங்கத்தையும் சிவசிதம்பரமும் வந்தபோது சந்திக்கத் தயாராக இருந்ததாக அலோசியஸ் கூறினார். யோகேஸ்வரன் அவர்கள் வராததற்கு மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டார், மேலும் ரி.யு.எல்.எஃப் தலைவர்களுடனான அடுத்தடுத்த சந்திப்புகளுக்கான ஏற்பாடுகளை இறுதி செய்ய முதலில் தனியாக வந்ததாகவும் கூறினார். அமிர்தலிங்கம் மற்றும் சிவசிதம்பரம் ஆகியோருடன் விரைவில் பாண்டிக்குளத்திற்குத் திரும்புவதாக அவர் கூறினார்.

வெனிசன் கறியுடன் சாப்பாடு
MEAL WITH VENISON CURRY

யோகேஸ்வரனை எல்.ரீ.ரீ.ஈயினர் நன்றாக நடத்தினர், மான் இறைச்சியுடன் சாப்பாடு வழங்கப்பட்டது. புலிகள் அளித்த வரவேற்பில் திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் அடைந்த யோகேஸ்வரன், தனது மனைவி சரோஜினியை அழைத்துக்கொண்டு கண்டி வழியாக கொழும்பு திரும்பினார். கொழும்புக்குத் திரும்பிய யோகேஸ்வரன், ஆரம்பத்தில் மலைநாட்டிற்கு மட்டுமே சென்றதாக பாசாங்கு செய்தார். ஆனாலும், அவர் தனது கூற்றில் சந்தேகங்களை ஏற்படுத்தும் சில தவறுகளைச் செய்திருந்தார். டயர்களில் மலைநாட்டு மண்ணைக் குறிக்காமல் வடக்குப் பகுதியைக் குறிக்கும் சில சிவப்பு நிற மண் அடையாளங்களைக் கண்டறிந்தவர் சாதுர்யமான ஆனந்தசங்கரிதான்.

மேலும், யோகேஸ்வரன் மலைநாட்டு காய்கறிகள் அல்லது பழங்களுக்குப் பதிலாக வடக்கு வகை பலாப்பழத்தை மீண்டும் கொண்டு வந்தார். சங்கரி தனது பயணம் குறித்து யோகேஸிடம் தொடர்ந்து விசாரித்தபோது, முன்னாள் யாழ்ப்பாண எம்.பி., ஏதோ ஒரு நிலப்பிரச்சனையைத் தீர்க்க வடக்குக்குச் சென்றதாக விளக்கினார். அந்த நேரத்தில் தனது சக ஊழியர்களிடம் எல்.ரீ.ரீ.ஈ உடனான சந்திப்பு குறித்து எதையும் அவர் வெளிப்படுத்தவில்லை.

இருப்பினும், எல்.ரீ.ரீ.ஈ உடனான சந்திப்பிற்குப் பிறகு யோகேஸ்வரன் புலிகளிடமிருந்து நிறைய அழுத்தங்களுக்கு ஆளானார். பாண்டிக்குளத்தில் உள்ள எல்.ரீ.ரீ.ஈ-யைச் சந்திக்க அமிர்தலிங்கத்தையும் சிவசிதம்பரம் அவர்களை எப்போது அழைத்து வரப் போகிறீர்கள் என்று வவுனியாவிலிருந்து அவருக்கு அடிக்கடி தொலைபேசி அழைப்புகள் வரும். கொழும்பை தளமாகக் கொண்ட 'அறிவு' என்கிற சிவகுமாரும் தொடர்ந்து தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு அதையே கேட்பார்.

ஆனால் யோகேஸ்வரன் இது குறித்து தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணித் தலைவர் மற்றும் செயலாளரிடம் கூறத் தயங்கினார், மேலும் விஷயங்கள் இழுத்தடிக்கப்பட்டன. ஒரு கட்டத்தில், சிவசிதம்பரம் தனது மனைவி மகள் மற்றும் மருமகனுடன் சென்னைக்குச் சென்றார். யோகேஸ்வரன் இது குறித்து விடுதலைப் புலிகளிடம் கூறியபோது, அமிர்தலிங்கத்தை அழைத்து வந்து, தாமதிக்காமல் சிவசிதம்பரம் வரும்படி வவுனியாவுக்கு வருமாறு அவரிடம் கூறப்பட்டது. இறுதியாக, யோகேஸ்வரன் அமிர்தலிங்கத்திடம் நடந்ததைப் பற்றியும், விடுதலைப் புலிகள் அவரைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும் ரகசியமாகத் தெரிவித்தார். கோபக்காரரான அமிர்தலிங்கம், யோகேஸ்வரன் மீது மிகவும் கோபமடைந்து அவரைக் கடுமையாகத் திட்டினார். முன்னாள் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் வடக்கில் விடுதலைப் புலிகளைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆலோசனையை உறுதியாக நிராகரித்தார்.


யோகேஸ்வரன் இப்போது சிக்கலில் மாட்டிக் கொண்டார். ஜனாதிபதி பிரேமதாசவின் அரசாங்கம் விடுதலைப் புலிகளுடன் நேரடியாகப் பேச்சுவார்த்தைகளைத் தொடங்கியதால், இந்த கட்டத்தில் விஷயங்கள் வேறு திசையில் சென்றன. அரசியல் ஆலோசகர் அன்டன் ஸ்டானிஸ்லாஸ் பாலசிங்கமும், அப்போதைய விடுதலைப் புலிகளின் அரசியல் பிரிவின் தலைவருமான நரேந்திரன் என்கிற யோகி தலைமையிலான புலிகள் குழு பேச்சுவார்த்தைக்காக கொழும்புக்கு வந்தது. பேச்சுவார்த்தையில் நேரடியாக ஈடுபடாத பல புலி உறுப்பினர்களும் அவர்களுடன் சென்றனர். அவர்களில் பீட்டர் லியோன் அலோசியஸ் அல்லது விக்னாவும் ஒருவர். பேச்சுவார்த்தைகளை ஒரு மறைப்பாகப் பயன்படுத்தி, புலிகள் கொழும்பு மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளுக்குள் முறையாக ஊடுருவத் தொடங்கினர்.

இரண்டாவது தொலைபேசி அழைப்பு

மாலை 4.00 மணியளவில் யோகேஸ்வரனுக்கு அலோசியஸிடமிருந்து இரண்டாவது தொலைபேசி அழைப்பு வந்தது. இந்தக் கூட்டத்தில் LTTE-யின் அரசியல் பிரிவுத் தலைவர் யோகி என்கிற நரேந்திரன் பங்கேற்க வாய்ப்புள்ளதாக அலோசியஸ் தெரிவித்தார். யோகி, அன்டன் பாலசிங்கம் மற்றும் LTTE பிரதிநிதிகள் குழுவின் பிற உறுப்பினர்கள் கலதாரி மெரிடியன் ஹோட்டலில் தங்கியிருந்தனர். முன்னர் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டபடி மாலை 6.00 மணிக்கு அல்லாமல், மாலை 6.30 மணி முதல் 7.00 மணி வரை LTTE அங்கு இருக்கும் என்று அலோசியஸ் கூறினார்.

அவருக்கும் ஒரு வேண்டுகோள் இருந்தது. யோகியின் அந்தஸ்துள்ள ஒரு தலைவர் இதுபோன்ற செயல்களால் அவமானப்படுவார் என்பதால், LTTE குழு வரும்போது பாதுகாப்புப் படையினரிடம் அவர்களை சோதனை செய்யவோ வேண்டாம் என்று சொல்லுமாறு யோகேஸ்வரனிடம் கேட்கப்பட்டது. பேச்சுவார்த்தையில் யோகி பங்கேற்பார் என்ற எதிர்பார்ப்பில் யோகேஸ்வரன் உற்சாகமாக இருந்தார். மாலையில் வரவிருந்த LTTE குழுவைத் தேட வேண்டாம் என்று பாதுகாப்புத் தலைவர் சப் இன்ஸ்பெக்டர் தம்பிராஜா கந்தசாமியிடம் அவர் உடனடியாக அறிவுறுத்தினார், ஏனெனில் அவர்கள் அவமானப்படுவார்கள். "இந்த ஆட்களை நீங்கள் நம்ப முடியாது ஐயா" என்று கந்தசாமி மறுத்துவிட்டார். யோகேஸ்வரன் எதுவும் நடக்காது என்று அவருக்கு உறுதியளித்தார்.

ஒரு மூத்த விடுதலைப் புலித் தலைவர் எதிர்பார்க்கப்படுவதாகவும், அவர் அவமானப்படுத்தப்பட்டதாக உணரக்கூடாது என்றும் அவர் கூறினார். "அவர்கள் எங்கள் விருந்தினர்கள் என்பதால் நாம் அவர்களை மரியாதையுடன் நடத்த வேண்டும். அவர்கள் அவமானப்படுத்தப்பட்டதாக உணர்ந்தால் அவர்கள் எதிர்காலத்தில் வரமாட்டார்கள், எங்கள் விவாதங்கள் முறிந்துவிடும்," என்று யோகேஸ் கூறினார். கந்தசாமி சற்று தயக்கத்துடன் ஒப்புக்கொண்டு, தனது துணை அதிகாரிகளுக்கு அதற்கேற்ப அறிவுறுத்தினார்.

யோகேஸ்வரன் மற்றும் மனைவி சரோஜினி, சிவசிதம்பரம் ஆகியோர் வீட்டின் மேல் மாடியில் தங்கியிருந்த நிலையில், அமிர்தலிங்கம் குடும்பத்தினரும், சோமசுந்தரம் சேனாதிராஜா என்கிற "மாவை"யும் தரை தளத்தில் தங்கியிருந்தனர். தற்போது தமிழரசுக் கட்சியின் தலைவரும், மூத்த தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான சேனாதிராஜா அப்போது எம்.பி. இல்லை. அமிர்தலிங்கத்தின் இளைய மகன் பகீரதன், ரவி மற்றும் அவரது மனைவி மலர்விழி ஆகியோருக்கு, இங்கிலாந்திலிருந்து வந்திருந்த தங்கள் பிறந்த மூத்த மகனுடன் தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டார். அமிர்தலிங்கம் தம்பதியினர் தங்கள் புதிய பேரனைப் பார்த்தது இதுவே முதல் முறை. அவர்கள் 12 ஆம் தேதி பிரிட்டன் திரும்பியிருந்தனர். லண்டனை அடைந்த பிறகு, அமிர்தலிங்கம் தனது மகனிடமிருந்து அழைப்பு வரும் என்று எதிர்பார்த்திருந்தார்.

மஞ்சள் நிற வண்டியில்

எல்.ரீ.ரீ.ஈ யினர் மூவரும் ஒரு மஞ்சள் நிற வண்டியில் வந்தபோது மாலை 6.40 மணி. எதிர்பார்ப்புகளுக்கு மாறாக, யோகி அங்கு இல்லை. மூன்று புலிகளும் ராசையா அரவிந்தராஜா என்ற விசு, பீட்டர் லியோன் அலோசியஸ் என்ற விக்னா மற்றும் சிவகுமார் என்ற அறிவு. நுழைவாயிலில் இருந்த காவல்துறை அதிகாரி சத்தியமூர்த்தி, மூவரையும் சோதனை செய்யாமல் உள்ளே நுழைய அனுமதித்தார். சத்தியமூர்த்தி கந்தசாமியிடம் தகவல் தெரிவித்தார், அவர் யோகேஸ்வரனை சந்திக்க மக்களை மேலே அனுப்பச் சொன்னார். அறிவு படிக்கட்டுகளின் அடிவாரத்தில் நின்றபோது விசுவும் அலோசியஸும் மேலே சென்றனர். யோகேஸ்வரன் தனது மனைவியுடன் மாடியில் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். புலிகள் வந்துவிட்டதாகச் சொல்லப்பட்டவுடன், அவர் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி விசுவையும் அலோசியஸையும் பாதியிலேயே சந்தித்தார். யோகி வராததால் யோகேஸ்வரன் ஏமாற்றமடைந்தார், ஆனால் விசுவை அன்புடன் வரவேற்றார்.

அவர்கள் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டனர். சரோஜினி சிற்றுண்டி தயாரிக்கச் சென்றார். யோகேஸ்வரன் வேலைக்காரப் பையன் ராஜு மூலம் அமிர்தலிங்கத்திற்கு ஒரு குறிப்பை அனுப்பினார். அவரும் அவரது மனைவி சிவசிதம்பரம் மற்றும் சேனாதிராஜாவும் கீழே உள்ள மற்றொரு அறையில் டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். இந்தியத் தூதரின் இரவு விருந்தில் கலந்து கொள்ள அமிரும் சிவாவும் ஆடை அணிந்து மாடிக்குச் சென்றனர். மங்கையர்க்கரசியும் சேனாதிராஜாவும் தொடர்ந்து டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர். லண்டனிலிருந்து தங்கள் மகன் ரவி அழைத்தால் தனக்குத் தகவல் அனுப்புமாறு அமிர்தலிங்கம் தனது மனைவியிடம் கூறினார்.

அமிர் மற்றும் சிவா உள்ளே நுழைந்ததும் விசு மற்றும் அலோசியஸ் என்ற இரண்டு புலிகள் எழுந்து நின்றனர். அமிர்தலிங்கம் ஒருவரின் தோளில் தட்டிக் கொடுத்து, அவர்களுக்கு இடையே ஒரு கரும்பு நாற்காலியில் அமர்ந்தார். சிவசிதம்பரம் சிறிது தூரம் அமர்ந்தார். யோகேஸ்வரன் எழுந்து தனது மனைவிக்கு சிற்றுண்டி கொண்டு வர உதவச் சென்றார். சரோஜினி தக்காளி சாண்ட்விச்கள் மற்றும் பிஸ்கட்களை கொண்டு வந்தார். அவர்கள் என்ன குடிக்க வேண்டும் என்று கேட்டார். இரண்டு புலிகளும் ஒரு குளிர்பானம் விரும்பினர். அமிர்தலிங்கம் தேநீர் அருந்தத் தேர்ந்தெடுத்தார். சிவா மற்றும் யோகேஸ் குடிக்க எதுவும் விரும்பவில்லை. சரோஜினி இரண்டு பாஷன் பழ பானங்கள் மற்றும் ஒரு கோப்பை தேநீர் தயாரித்த பின்னர் அவர் தனது அறைக்குச் சென்றார்.

யோகேஸ்வரன் அறிமுகப்படுத்திய பிறகு, புலிகள் ரியுஎல்எஃப் தலைவர்களைச் சந்தித்ததில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவதாகக் கூறினர். அமிர்தலிங்கமும் சிவசிதம்பரம் இருவரும் ஒத்த உணர்வுகளுடன் பரிமாறிக் கொண்டனர். இரண்டு ரியுஎல்எஃப் தலைவர்களும் தமிழ் போராளிகளின் அர்ப்பணிப்பு மற்றும் தியாகங்களுக்காக அவர்களைப் போற்றுவதாகவும் மதிப்பதாகவும் கூறினர். இப்போது அனைத்து தமிழ் குழுக்களும் ஒன்றிணைந்து ஒற்றுமையை உருவாக்கி ஒரு பொதுவான அணுகுமுறையை உருவாக்குவது அவசியம். இல்லையெனில் இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் கிடைத்த வெற்றிகள் இழக்கப்படும். எந்தவொரு அரசியல் ஏற்பாடும் புலிகளுக்கு பெருமை சேர்க்கும் என்று அமிர்தலிங்கம் புலிகளுக்கு உறுதியளித்தார்.

நடுநிலை” கொழும்பு குடியிருப்பு

புலிகள் தலைமையிடம் வெளிப்படுத்தப்பட்ட கருத்துக்களைத் தெரிவிப்பதாக விசு கூறினார். பாண்டிக்குளத்தில் அவர்களைச் சந்தித்து இந்த விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிக்க எல்.ரீ.ரீ.ஈ உயர்மட்டத்தினர் ஆர்வமாக இருப்பதாக அவர் கூறினார். பாண்டிகுளத்தில் ஒரு சந்திப்பு என்பது ஒரு சரியான யோசனை அல்ல, ஏனெனில் அது கவனத்தை ஈர்த்திருக்கும் மற்றும் எல்.ரீ.ரீ.ஈ முகாம் இருக்கும் இடத்தை அம்பலப்படுத்தும் என்று அமிர்தலிங்கம் கூறினார். பின்னர் விசு, கொழும்பில் உள்ள ரி.ரீ.யூ.எல்.எஃப் உடன் சந்தித்து மேலும் விவாதிக்க மூத்த எல்.ரீ.ரீ.ஈ தலைவர்கள் தயாராக இருப்பார்கள் என்றும், ஆனால் அந்த சந்திப்பு டி.ரீ.யூ.எல்.எஃப் இல்லத்திலோ அல்லது அலுவலகத்திலோ இருக்கக்கூடாது என்றும் கூறினார். மூத்த எல்.ரீ.ரீ.ஈ தலைவர்கள் ரி.ரீ.யூ.எல்.எஃப்-ஐ வேறொரு இடத்தில் சந்திக்கலாம், மேலும் இரண்டாவது சுற்று பேச்சுவார்த்தைக்கு கொழும்பில் ஒரு விடுதியின் பெயரை பரிந்துரைத்தனர். அது பாதுகாப்பானது, பாதுகாப்பானது அல்லது ஒதுக்குப்புறமானது அல்ல என்று கூறி அமிர்தலிங்கம் அந்த ஆலோசனையை நிராகரித்தார். பின்னர் சிவசிதம்பரம், கொழும்பில் உள்ள “நடுநிலை” இல்லத்தில் ஒரு கூட்டத்தை அமைக்கலாம் என்றார்.

பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக கூட்டத்திற்கு முன்பு அந்த இடத்தை ஆய்வு செய்ய வேண்டும் என்ற நிபந்தனையை விசு ஏற்றுக்கொண்டார். உரையாடல் மிகவும் சுமுகமாக இருந்தது. பெரும்பாலான உரையாடல்களை அமீர்-சிவா இரட்டையர்களும் விசுவும் செய்தனர், அதே நேரத்தில் யோகேஸ்வரனும் அலோசியஸும் மிகவும் அமைதியாக இருந்தனர். ஒரு கட்டத்தில், அமிர்தலிங்கம் விடுதலைப் புலிகள் ஆயுதப் போராட்டத்தைக் கைவிட்டு ஜனநாயகப் பாதைக்குத் திரும்ப வேண்டிய நேரம் இது என்று கனிவுடன் கூறினார். சிவசிதம்பரம் கூறினார்: “உங்களைப் போன்ற இளைஞர்களுக்கு ஜனநாயகம் பழமையானதாகத் தோன்றலாம், ஆனால் நாங்கள் வயதானவர்கள் சொல்வதையும் பொறுமையாகக் கேளுங்கள்.” அரசாங்க-விடுதலைப் புலிகள் பேச்சுவார்த்தையின் முன்னேற்றம் குறித்து கேட்டபோது, விசு நகைச்சுவையாகச் சொன்னார்: “இரு தரப்பினரும் ஒருவரையொருவர் ஏமாற்றி பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.” இது அனைவரிடமிருந்தும் உரத்த சிரிப்பை வரவழைத்தது.

மேல் தளத்தில் உரையாடல் அன்பாகத் தொடர்ந்தபோது, கீழே சிறிது உற்சாகம் நிலவியது. .. கீழே காத்திருந்த சிவகுமார் என்கிற அறிவு, மாலை 7.00 மணிக்குப் பிறகு பதற்றமடையத் தொடங்கினார். அவர் தனது கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே, மேலும் கீழும் நடந்து, பதட்டத்துடன் மேல்நோக்கிப் பார்த்தார். பணியில் இருந்த போலீஸ்காரர்களில் ஒருவர் சிவகுமாரின் நடத்தையில் சந்தேகப்பட்டார். அவரது பெயர் நிசங்க திப்போட்டுமுனுவ. Nissanka Thibbotumunuwa. அந்த போலீஸ்காரரின் சொந்த ஊர் கேகாலை மாவட்டத்தில் உள்ள ஹெட்டிமுல்லவில் உள்ள அகிரியகல. நிசங்க என்று அழைக்கப்பட்ட அவர், மகாவலி அமைச்சகத்தால் அமிர்தலிங்கத்தின் பாதுகாப்புக்காக நியமிக்கப்பட்டிருந்தார்.

நிசங்க திப்போட்டுமுனுவாவும் சத்தியமூர்த்தியும் சிவகுமாரை வலுக்கட்டாயமாகத் தேடினர், அவர் மீது ஒரு கையெறி குண்டு மற்றும் துப்பாக்கிக் குண்டுகள் இருப்பதைக் கண்டனர். தம்பிராஜா கந்தசாமிக்கு தகவல் தெரிவிக்கப்பட்டது. சிவகுமாரை சத்தியமூர்த்தியின் காவலில் வைத்த பிறகு, கந்தசாமியும் நிசங்கவும் அமைதியாக மாடிக்குச் சென்றனர். கந்தசாமி படிக்கட்டுகளின் உச்சியில் இருந்தபோது, நிசங்க பால்கனிக்குச் சென்று பிரதான அறையில் வசிப்பவர்களின் பார்வையில் இருந்து விலகி நின்றார். நடந்துகொண்டிருந்த உரையாடலைத் தொந்தரவு செய்ய இருவரும் விரும்பவில்லை, ஆனால் சிவகுமாரிடம் இருந்த கையெறி குண்டு மற்றும் தோட்டாக்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதால் விழிப்புடன் இருந்தனர். உள்ளே நல்லுறவு தொடர்ந்து நிலவியது. பின்னர் அது நடந்தது!

“நீங்கள் அனைவரும் உண்மையான அரக்கர்கள்”

இரவு சுமார் 7.20 மணி. விசு தனது பானத்தை முடித்துவிட்டு காலி கிளாஸை மேசையில் வைக்க எழுந்தார். பின்னர் அவர் திரும்பி அமிர்தலிங்கத்தைப் பார்த்து கூறினார்: “எல்லோரும் புலிகளை “அரக்கர்” என்று நினைக்கிறார்கள், ஆனால் உண்மையில் நீங்கள் அனைவரும்தான் உண்மையான அரக்கர்கள்.”

ரி.யு.எல்.எஃப் மூவரும் விசு நகைச்சுவை செய்வதாக நினைத்தனர். யோகேஸ்வரன் சிரிக்க, அமிரும் சிவாவும் சிரித்தனர். பின்னர் விசு ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்து அமிர்தலிங்கத்தை நோக்கிச் சுடத் தொடங்கினார். யோகேஸ்வரன் கத்திக் கொண்டே தனது நாற்காலியில் இருந்து எழுந்தார். அலோசியஸ் ஒரு துப்பாக்கியை எடுத்து அவரை நோக்கிச் சுட்டார். சற்றுத் தள்ளி அமர்ந்திருந்த சிவசிதம்பரம் எழுந்து நின்று “வேண்டாம். வேண்டாம்” என்று தமிழில் கத்தினார். விசு அவரது வலது தோளில் சுட்டார்.

நிஸ்ஸங்க திப்போட்டுமுனுவா துப்பாக்கிச் சூட்டுச் சத்தம் கேட்டு உள்ளே பார்த்தார். என்ன நடக்கிறது என்பதைப் பார்த்து கண்ணாடிப் பலகைகள் வழியாகச் சுடத் தொடங்கினார். அவர் சுட்டு இருவரையும் காயப்படுத்தினார். பின்னர் விசுவும் அலோசியஸும் வெளியே ஓடினர். துப்பாக்கிச் சூட்டுச் சத்தத்தைக் கேட்ட கந்தசாமி, இருவரையும் நோக்கி ஓடினார். காயமடைந்த விசுவும் அலோசியஸும் திருப்பிச் சுட்டு படிக்கட்டுகளில் இருந்து கீழே ஓட முயன்றனர், ஆனால் தன்னிடம் இரண்டாவது துப்பாக்கியை வைத்திருந்த நிஸ்ஸங்க சுற்றி வந்து தொடர்ந்து சுட்டார். அவர் இருவரையும் கொன்றார். துப்பாக்கிச் சூடுகளைக் கேட்டதும், சத்தியமூர்த்தி சிவகுமாரைப் பிடித்து, தன்னுடன் சண்டையிடத் தொடங்கினார்.

சிவகுமார் என்கிற அறிவு தப்பித்து, தன்னிடமிருந்து முன்னர் கைப்பற்றப்பட்ட கையெறி குண்டைப் பிடிக்க முயன்றார். அவர் அதை வீசுவதற்கு முன்பு, ஓடி வந்த நிஸ்ஸங்க அவரைச் சுட்டு காயப்படுத்தினார். பின்னர் சிவகுமார் ஓட முயன்றார், ஆனால் நிஸ்ஸங்க மீண்டும் சுட்டு அவரை வீழ்த்தினார். மூன்று கொலையாளிகளும் நிஸ்ஸங்கவால் சம்பவ இடத்திலேயே கொல்லப்பட்டனர்.

நிஸ்ஸங்க மரண காயங்களை ஏற்படுத்தியிருந்தாலும், மற்றவர்களும் இரத்தம் கசிந்திருந்தனர். சப் இன்ஸ்பெக்டர் கந்தசாமி, அலோசியஸை சுட்டு காயப்படுத்தினார், அதே நேரத்தில் கான்ஸ்டபிள் லக்ஷ்மன், அரவிந்தராஜா என்கிற விசு மற்றும் சிவகுமார் என்கிற அறிவு ஆகிய இருவரையும் சுட்டு காயப்படுத்தினார்.

இரு அதிகாரிகளும் தமிழர்கள் என்பதால், அவர்களின் குடும்பங்களை விடுதலைப் புலிகளின் பழிவாங்கலில் இருந்து பாதுகாக்கும் முயற்சியாக, அவர்களின் துப்பாக்கிச் சூடு பற்றிய விவரங்கள் அப்போது செய்தித்தாள்களில் வெளியிடப்படாமல் மறைக்கப்பட்டன.

புலிகளுடனான துப்பாக்கிச் சண்டையில் நிஸ்ஸங்க திப்போட்டுமுனுவாவிடம் இரண்டாவது துப்பாக்கி இருந்ததுதான் உதவிய முக்கிய காரணி. நிஸ்ஸங்க புலிகளை வெல்ல உதவியது, குறிப்பாக அறிவு முதலில் சுடப்பட்டபோது அவரது முஷ்டியில் ஒரு கையெறி குண்டு இருந்தது.

ஏனெனில் அமிர்தலிங்கம் வீட்டில் பாதுகாப்பு பணியில் இருந்த மற்றொரு சக ஊழியர் அன்று விடுப்பில் இருந்தார். சில்வா என்ற நபர் தனது ஆயுதத்தை நிஸ்ஸங்கவிடம் ஒப்படைத்தார். துப்பாக்கிச் சூடு தொடங்கியபோது நிஸ்ஸங்கவிடம் இரண்டு துப்பாக்கிகள் இப்படித்தான் இருந்தன. நிஸ்ஸங்கவும் சில்வாவும் மகாவலி பாதுகாப்பைச் சேர்ந்தவர்கள், நம்பகமான அதிகாரிகளாக அமிர்தலிங்கத்தின் பாதுகாப்பிற்காக காமினி திசாநாயக்கவால் தனிப்பட்ட முறையில் நியமிக்கப்பட்டனர்.


மங்கையர்க்கரசி, சரோஜினி மற்றும் சேனாதிராஜா ஆகியோர் துப்பாக்கிச் சூட்டுச் சத்தம் கேட்டு, பின்னால் இருந்த இரண்டாவது படிக்கட்டு வழியாக மாடிக்கு ஓடினர். அமிர்தலிங்கம் தனது நாற்காலியில் இரத்தம் கசிந்து அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார். கணவர் இறந்துவிட்டதை உணராத அவரது மனைவி அவரது தலைக்குப் பின்னால் ஒரு மெத்தையை வைத்து அவரைத் தூக்கிப் பிடித்தார். தரையில் இரத்த வெள்ளத்தில் கிடந்த யோகேஸ்வரன், சரோஜினி அவரது பக்கத்தில் மண்டியிட்டபோது, "பாஸ்டர்ட்ஸ், பாஸ்டர்ட்ஸ்" என்று ஆங்கிலத்தில் முணுமுணுத்தார். சிவசிதம்பரம் பேசாமல் சுவரில் சாய்ந்து மயக்கமடைந்தார். ஆம்புலன்ஸ்கள் வந்தன, பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டனர்.

கொழும்பு நீதித்துறை மருத்துவ அதிகாரி (JMO) டாக்டர் எம்.எஸ். எல். சல்காடோ, அமிர்தலிங்கத்தின் பிரேத பரிசோதனையை மேற்கொண்டார், தலை மற்றும் மார்பில் ஏற்பட்ட காயங்களால் மரணம் ஏற்பட்டதாக அறிவித்தார். துணை மருத்துவ அதிகாரி டாக்டர் எல்.பி.எல். டி அல்விஸ், யோகேஸ்வரனின் பிரேத பரிசோதனையை மேற்கொண்டார், இதயம் மற்றும் கல்லீரலில் ஏற்பட்ட துப்பாக்கிச் சூட்டு காயங்களால் மரணம் ஏற்பட்டதாகக் கூறினார். அந்த சோகமான இரவில் உண்மையில் என்ன நடந்தது என்பதற்கு சிவசிதம்பரம் மட்டுமே நேரில் கண்ட சாட்சியாக இருந்தார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 2000 ஆம் ஆண்டில் சிவா இறந்தார்.

முன்னர் கூறியது போல, அமிர்தலிங்கமும் சிவசிதம்பரமும் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட இரவில், தாஜ் சமுத்திராவில் இந்திய சிறப்புத் தூதர் பி.ஜி. தேஷ்முக்கைக் காண்பதற்காக இந்திய உயர் ஸ்தானிகர் லெகன் லால் மெஹ்ரோத்ரா ஏற்பாடு செய்திருந்த இரவு விருந்தில் கலந்து கொள்ளத் திட்டமிடப்பட்டிருந்தனர். இந்தியத் தூதர் மெஹ்ரோத்ரா, அப்போதைய மாநில பாதுகாப்பு அமைச்சரும் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சருமான ரஞ்சன் விஜேரத்ன மற்றும் பிற சிறப்பு விருந்தினர்கள் தாஜ் சமுத்திராவில் பி.ஜி. தேஷ்முக்கிற்கான விருந்தில் கலந்து கொண்டனர். கொலை பற்றிய செய்தியை முதலில் வெளியிட்டது முன்னாள் நிதிச் செயலாளர் பி. பாஸ்கரலிங்கம் தான்.

அமிர்தலிங்கம் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதாக மெஹ்ரோத்ரா மற்றும் ரஞ்சன் விஜேரத்னவிடம் பாஸ்கரலிங்கம் கூறினார். அதிர்ச்சியடைந்த மெஹ்ரோத்ரா இது எப்போது நடந்தது என்று விசாரித்தார், பதினைந்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு அவருக்குத் தெரிவிக்கப்பட்டது. மூன்று கொலையாளிகளின் விசாரணை ஜூலை 21 அன்று நடைபெற்றது. மூன்று உடல்களையும் உரிமை கோர யாரும் முன்வராததால், நியாயமான காலத்திற்குப் பிறகு அரசால் அப்புறப்படுத்தப்பட்டது. புலிகள் அதிகாரப்பூர்வமாக பொறுப்பை மறுத்து, தங்கள் "மறுப்பை" தொடர்ந்து கூறி வந்தனர், ஆனால் அனந்தபுரத்தில் ஒரு போலி இறுதிச் சடங்கு நடத்தப்பட்டதாக செய்திகள் வந்தன. இருப்பினும், புலிகள்தான் உண்மையில் பொறுப்பு என்ற செய்தியுடன் தமிழ் சமூகம் பரபரப்பாக இருந்தது.

மூன்று கொலையாளிகளும் உயிருடன் தப்பித்திருந்தால், படுகொலைக்குக் குற்றம் சாட்டப்படாமல் விடுதலைப் புலிகள் தப்பித்திருக்கலாம். அதன் பிறகு, பிரேமதாச அரசாங்கமே புலிகளின் தொடர்பை மறுக்க அனைத்து முயற்சிகளையும் மேற்கொண்டிருக்கலாம். இந்தப் பழியை மக்கள் விடுதலை முன்னணி (ஜேவிபி) அல்லது புது தில்லியை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தமிழ்க் குழு மீது சுமத்தியிருக்கலாம். இந்தக் கொலையில் புலிகளை சிக்க வைத்து, அதன் மூலம் அரசு-விடுதலைப் புலிகள் பேச்சுவார்த்தையை நாசமாக்க சதித்திட்டம் தீட்டப்பட்டதாக ஒரு வழக்கு திறம்பட நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கலாம். இருப்பினும், மூன்று புலிகளும் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டு அவர்களின் அடையாளங்கள் வெளிப்படுத்தப்பட்டதால், இந்தக் காட்சி எதிர்பார்த்தபடி வெளிவரவில்லை.

கதாநாயகன் நிசங்க திப்போட்டுமுனுவ
HERO NISSANKA THIBBOTUMUNUWA

இந்த துயர சம்பவத்தின் நாயகன் சிங்கள போலீஸ்காரர் நிசங்க திப்போடுமுனுவா ஆவார், அவர் மூன்று புலிக் கொலையாளிகளையும் சுட்டுக் கொன்றார். சம்பந்தப்பட்ட அனைத்து புலிக் கொலையாளிகளையும் சுட்டுக் கொன்ற முதல் மற்றும் ஒருவேளை ஒரே சந்தர்ப்பம் இதுவாகும். இருப்பினும், அமிர்தலிங்கத்தையும் யோகேஸ்வரனையும் காப்பாற்ற முடியாததற்கு நிசங்க மிகவும் வருத்தப்பட்டார். அமிர்தலிங்கத்தின் இரண்டாவது மகன் பகீரதன் ஜூலை 12 அன்று பிரிட்டனுக்குச் சென்றிருந்தார். நிசங்க அவருடன் கட்டுநாயக்க விமான நிலையத்திற்குச் சென்று தந்தையைப் பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம் என்று கூறி விடைபெற்றார், மேலும் தனது உயிரைக் கொடுத்தும் அவரைப் பாதுகாப்பதாக மகனுக்கு உறுதியளித்தார். ஜூலை 13 அன்று அமிர்தலிங்கம் கொல்லப்பட்டார். ஜூலை 15 அன்று மரணத்திற்குப் பிறகு பகீரதன் இலங்கைக்குத் திரும்பினார். விமான நிலையத்தில் இருந்த நிசங்க, அமிர்தலிங்கத்தை தான் வாக்குறுதியளித்தபடி பாதுகாக்க முடியாததற்கு மன்னிப்பு கேட்டு பகீரதன் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு கேட்டார். இதை என்னிடம் கூறியபோது பகீரதன் கண்ணீர் விட்டார்.

அமிர்தலிங்கத்தின் படுகொலைக்கு 21 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, சபரகமுவ மாகாணத்தில் ஒரு உணர்ச்சிபூர்வமான சந்திப்பு நிகழ்ந்தது. 2010 ஆம் ஆண்டு திருமதி அமிர்தலிங்கமும் டாக்டர் பகீரதன் அமிர்தலிங்கமும் கேகாலையில் உள்ள நிஸ்ஸங்க திப்போட்டுமுனுவவின் வீட்டிற்குச் சென்றனர். நிஸ்ஸங்க தற்போது ஓய்வு பெற்றுள்ளார், அவரது மனைவி ஷியாமிலா பிரமிளா குமாரி தாயையும் மகனையும் வரவேற்றனர். திருமதி அமிர்தலிங்கமும் பகீரதனும் நிஸ்ஸங்கவை கட்டிப்பிடித்து அவரைப் பார்த்து அழுதனர்.

அமிர்தலிங்கம் படுகொலை பற்றிய உண்மையை பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ரி.யு.எல்.எஃப் அல்லது ஐ.டி.ஏ.கே. முன்முயற்சி எடுத்திருந்தால் இன்னும் விரிவாக வெளிப்படுத்தியிருக்க முடியும்.

இந்த விஷயத்தில் உயிர் பிழைத்த ஒரே நேரில் கண்ட சாட்சி முருகேசு சிவசிதம்பரம் வெளிப்படையாக மௌனம் காத்தார். அப்போது நிலவிய சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டு இது புரிந்துகொள்ளத்தக்கது. இருப்பினும், சிவசிதம்பரம் என்ன நடந்தது என்பதை ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே தனிப்பட்ட முறையில் கூறுவார்.

“சிவா ஐயா” என்று அழைக்கப்படும் அவர், தொலைபேசி உரையாடலில் சரியாக என்ன நடந்தது என்பதை என்னிடம் கூறினார். அது மிக நுணுக்கமான விவரங்கள் நிறைந்த ஒரு தெளிவான கணக்கு. அவரது நினைவாற்றலுக்காக நான் அவரைப் பாராட்டியபோது, சிவசிதம்பரம் பதிலளித்தார்: “அன்று நடந்ததை நான் எப்படி மறக்க முடியும் தம்பி?” இந்த தொலைபேசி உரையாடல் , சம்பவம் நடந்து சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடந்தது. இருப்பினும், அப்போது அவர் என்னிடம் சொன்னதை வெளியிடுவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்ற உறுதிமொழியை சிவா விரும்பினார். திருமதி மங்கையர்க்கரசி அமிர்தலிங்கம் மற்றும் திருமதி சரோஜினி யோகேஸ்வரன் ஆகியோரிடமும் அவர்களின் நினைவுகள் குறித்துப் பேசியுள்ளேன். துரதிர்ஷ்டவசமாக, யாழ்ப்பாண மேயராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட திருமதி சரோஜினி யோகேஸ்வரன் 1998 இல் விடுதலைப் புலிகளால் கொல்லப்பட்டார். திருமதி மங்கையர்க்கரசி அமிர்தலிங்கம் 2016 இல் அமைதியாக காலமானார்.

“எந்த சிங்களவரும் அவரைக் கொல்லவில்லை என்பதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்”
“I AM SO GLAD THAT NO SINHALESE KILLED

முன்னாள் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் அப்பாப்பிள்ளை அமிர்தலிங்கம், வெற்றிவேலு யோகேஸ்வரனுடன் சேர்ந்து தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளால் படுகொலை செய்யப்பட்ட துயரக் கதை இது. லசந்தா விக்கிரமதுங்க, அப்போதைய எதிர்க்கட்சித் தலைவர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்கவிடம் இந்த சம்பவம் குறித்துத் தெரிவித்தபோது, அவர் அவசரமாக விசாரித்தார்: “யார் அதைச் செய்தார்கள்?” அது விடுதலைப் புலிகள் என்று கூறப்பட்டபோது, திருமதி பண்டாரநாயக்க நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டார்: “எந்த சிங்களவரும் அவரைக் கொல்லவில்லை என்பதில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்.” அமிர்தலிங்கத்தின் அரசியலை பல சிங்களவர்கள் வெறுத்திருக்கலாம், ஆனால் அவர்கள் அவரைக் கொல்லவில்லை. முன்பு அவரை தங்கள் ஹீரோவாகக் கருதிய தமிழ் இளைஞர்களால் அவர் கொல்லப்பட்டார்.

dbsjeyaraj@yahoo.com

Read more...

புலிகளின் வதை முகாம்களில் ஒன்றரை ஆண்டுகள் துன்புற்ற தோழர் மணியம் எழுதும் அனுபவத்தொடர் - 4

மனைவி பிள்ளையிடம் விடை பெற்றேன்!

புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவினர் என்னைக் கைதுசெய்து கொண்டு செல்வதற்கு முன்னர் எனது புத்தகக் கடையைப் பூட்டித் திறப்பை தம்முடன் எடுத்துக் கொண்டனர். அவர்களில் ஜெயந்தன் என்பவன் சின்னவனைப் பார்த்து 'இவருடைய சைக்கிளை என்ன செய்யிறது?' என வினவினான்.

அவர்களது பேச்சிலிருந்து என்னை அவர்கள், கடைசி முறையாகத்தன்னும் எனது மனைவி, பிள்ளையப் பார்க்கவிடாது நேரடியாக கூட்டிச்செல்லப்போகிறார்கள் என்பது புரிந்தது. நான் எப்படியும் எனது மனைவியையும் பிள்ளையையும் கடைசியாக ஒருமுறை பார்த்துவிட வேண்டும் என ஆசைப்பட்டேன். நான் அவ்வாறு விரும்பியதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருந்தன. ஒன்று, என்னைக் கைது செய்தவர்கள் புலிகள்தான் என்பதை மனைவியிடம் தெரியப்படுத்துவதற்கு வாய்ப்பாக அமையலாம். மற்றது, நான் இறுதியாக வீட்டிற்கு செல்வதன் மூலம், என்னைக் காணவில்லையென அவர்கள் தேடி அலைவதை தவிர்க்கலாம்.

நான் கடைக்கு வரும்போது ஏற்கனவே வீட்டுத் தேவைக்கென வாங்கி வைத்திருந்த பாண் உட்பட சில பொருட்கள் ஒரு கூடைக்குள் எனது சைக்கிளில் இருந்தது. எனவே நான் அதைச்சாட்டாக வைத்து, அவற்றை வீட்டில் கொடுத்துவிட்டுப் போவோம் என அவர்களிடம் கூறினேன்.

முதலில் அவர்கள் அதை முற்றாக ஏற்கவில்லை. வீட்டுக்குப் போனால், என்னைக் கைதுசெய்த விவரம் அறிந்து மனைவி, பிள்ளை, உறவினர்கள் அழுவார்கள் என சின்னவன் கூறினான். 'நான் அப்படி எதுவும் நடக்காது. நீங்கள் தயங்காமல் என்னுடன் வாருங்கள், இந்தப் பொருட்களையும் சைக்கிளையும் எனது வீட்டில் வைத்துவிட்டுப் போவோம்' எனக் கூறினேன்.

எனது வலியுறுத்தலுக்குப் பின்னர், அவர்கள் ஒருவாறு ஒத்துக்கொண்டு, என்னுடன் எனது வீட்டுக்கு வரச் சம்மதித்தார்கள். ஆனால் எனது சைக்கிளை நான் ஓட்டிவர அவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. அவர்களில் ஒருவன் தனது சைக்கிளில் என்னை ஏற்றிக்கொள்ள, இன்னொருவன் எனது சைக்கிளை ஓட்டி வந்தான்.

அந்த மூவருடனும் நான் வீடு சென்றதும், எனது மனைவியும், மாமனாரும் ஒன்றும் புரியாது சற்று வியப்புடனும் அச்சத்துடனும் அவர்களையும் என்னையும் நோக்கினர். நான் நேராக மனைவியிடம் சென்று, அவர்கள் என்னைக் கைதுசெய்து அழைத்துச்செல்ல வந்திருக்கும் விடயத்தைக் கூறினேன்.

நான் கூறியதைக் கேட்டதும், மனைவி கண்கலங்கி அழத்தொடங்கினார். எனக்கு அவர்களால் பெரிதாக ஒன்றும் நடந்துவிடாது என்று சொல்லி, மனைவியைத் தேற்ற முயன்றேன். உண்மையில் எனக்கு அவர்கள் மீது துளியும் நம்பிக்கை இல்லையென்ற போதிலும், மனைவியைச் சமாதானப்படுத்துவதற்காக அவ்வாறு கூறினேன்.

இதற்கிடையில், சின்னவன் எனது வீட்டைச் சோதனையிடப்போவதாகக் கூறினான். நான் தாராளமாகச் சோதனையிடலாம் எனக் கூறினேன். அவன் எமது வீட்டில் இருந்த இரண்டு அறைகளில், எமது படுக்கை அறைக்குள் மட்டும் நேரடியாகப் புகுந்து, அங்குமிங்கும் நோட்டமிட்டுவிட்டு, அங்கிருந்த மேசையைத் திறந்து அதற்குள் இருந்த எனது நாட்குறிப்பை (டயறி) மட்டும் எடுத்துக்கொண்டான். வேறு ஒன்றும் அவனுக்குத் தேவையான பொருட்கள் அங்கு இருக்கவில்லைப்போலும்!

அந்த நாட்குறிப்பை எடுத்துக்கொண்டதையிட்டு நான் கவலையேதும் படவில்லை. ஏனெனில் எனக்கு தினசரி நாட்குறிப்பு எழுதும் பழக்கம் என்றும் இருந்ததில்லை. பெரும்பாலும் சிலருடைய முகவரிகளையும், சில கொடுக்கல் வாங்கல் கணக்குகளையும் மட்டும்தான், நான் அவற்றில் எழுதி வைப்பது வழக்கம். சின்னவன் எடுத்த அந்த நாட்குறிப்புப் புத்தகத்தில் அதுகூட இருக்கவில்லை. கல்வியங்காட்டிலுள்ள ஒரு நண்பரின் திருமணத்துக்குப் போனது மட்டுமே, அதில் எழுதப்பட்டிருந்த ஒரேயொரு விடயம்!

புலிகள் என்னைக் கைதுசெய்த சம்பவம், எனது மனைவியை பெரிதும் பாதித்ததிற்கு நிறையக் காரணங்கள் இருந்தன. என்னைக் கைதுசெய்வதற்கு சில மாதங்களுக்கு முன்பிருந்தே எமக்கு நன்கு பரிச்சயமான பலர் – தில்லை, செல்வி, அன்ரன், மேனாகரன் எனப் பலர் – புலிகளால் கைதுசெய்யப்பட்டு, அவர்கள் பற்றிய தகவல் ஏதும் தெரியாமல் இருந்தது. செல்வியைப் பற்றிய தகவல் அறிவதற்காக செல்வியின் திருமணமான தங்கை கைக்குழந்தையுடன் சேமமடுவிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் வந்து, பல நாட்கள் தங்கியிருந்து, புலிகளின் முகாம்களுக்கும், செல்வி கல்வி கற்று வந்த யாழ்.பல்கைலக்கழகத்துக்கும் அலைந்து திரிந்தும் எவ்வித பயனும் இல்லாமல் வீடு திரும்பியிருந்தார். அவர் எமது வீட்டுக்கும் வந்திருந்தபடியால், எனது மனைவிக்கும் இந்த விடயங்கள் யாவும் நன்கு தெரிந்திருந்தது.

எனவே எனது நிலையும் அதுவாகவே போய்விடுமோ என எனது மனைவி அஞ்சியதில் நியாயமிருந்தது. மனைவி பயப்பட்டதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருந்தது. நான் புலிகளின் இவ்வாறான கைது நடவடிக்கைகளின் போது அடிக்கடி ஒரு விடயத்தை எனது மனைவிக்குக் கூறுவதுண்டு. அதாவது, 'புலிகள் பெரும்பாலும் என்னைப் பிடிக்கமாட்டாங்கள். அப்படியில்லாமல் அவங்கள் என்னைப் பிடித்தாங்கள் என்றால், பிறகு நான் ஒருக்காலும் திரும்பி வரமாட்டேன்' என நான் கூறுவதுண்டு. எனவே இப்பொழுது அவர்கள் என்னைப் பிடிக்க வந்தபடியால், எனது வாழ்வும் தனது வாழ்வும் அத்துடன் முடிந்துவிடப் போகிறது என மனைவி கவலையடந்தார்.

என்னைக் கைதுசெய்யமாட்டார்கள் என நான் தைரியத்துடன் கூறிவந்ததிற்கு ஒரு காரணம் இருந்தது. அதில் ஒன்று, நான் எனது 17வது வயதில் இருந்து எனது மக்களுக்காக, எனது சொந்த நலன்களை சுகங்கைளத் துறந்து உழைத்து வந்திருக்கிறேன். ஆரம்பத்தில் மாணவர் பிரச்சினைக்கான போராட்டங்களிலும், பின்னர் உயர்சாதி வெறியர்களுக்கெதிரான தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் போராட்டங்களிலும், பின்னர் வன்னிப் பிரதேசத்தில் விவசாயிகளின் பிரச்சினைகளுக்காக நடைபெற்ற பேராட்டங்களிலும் நான் தீவிர பங்கெடுத்து வந்திருக்கின்றேன்.

பின்னர், 1970களில் தமிழ் மக்களின் தேசிய இனப்பிரச்சினை தீவிரமடைந்து, அரசியல்ரீதியான போராட்டங்கள் ஆரம்பமான போது, அதிலும் பங்குபற்றியுள்ளேன். தமிழ் இளைஞர்களின் ஆயுதப்போராட்ட இயக்கங்கள் ஆரம்பமாவதற்கு முன்னரே எமது கட்சியான இலங்கை மார்க்சிச – லெனினிச கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, 'தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி' என்ற வெகுஜன அமைப்பை உருவாக்கிய போது, அதில் முன்னணி நபர்களில் ஒருவராகச் செயல்பட்டுள்ளேன். நான் பங்குபற்றிய இந்தப் போராட்டங்களின் போது, சில தடவைகள் பொலிசாரால் தாக்கப்பட்டதுடன், பொலிஸ் நிலையங்களில் தடுத்து வைக்கப்பட்டும் உள்ளேன்.

நான் பின்பற்றிய கொள்கைகள், நடைமுறைகள் காரணமாக, பழமைவாதப் பிடிப்புள்ள எனது உறவினர்கள் சிலரால் நீண்டகாலம் ஒதுக்கி வைக்கட்டும் வந்திருக்கிறேன். இவை தவிர, பெரும்பாலான தமிழ் ஆயுதப்போராட்ட இயக்கங்கள் ஆரம்பம் முதலே என்னுடன் நெருங்கிய உறவுகளைப் பேணிவந்துள்ளன. அந்த நேரத்தில் இந்த இயக்கங்கள், தமது பிரச்சார ஏடுகளை அச்சிடுவதற்கு யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள எந்தவொரு அச்சகமும் முன்வரவில்லை. அதற்குக் காரணம், இந்த இயக்கங்கள் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியை எதிர்த்து தமது அரசியலை ஆரம்பித்ததால், அவர்களது எந்தெவாரு பிரசுரத்தையும் அச்சிட்டுக் கொடுக்கக்கூடாது என, கூட்டணியின் செயலாளர் நாயகம் அ.அமிர்தலிங்கம் அச்சகங்கள் (எம்மைத்தவிர) எல்லாவற்றையும் தடுத்திருந்தார்.

எனவே, அமிர்தலிங்கத்தின் வேண்டுகோளுக்கோ மிரட்டலுக்கு அடிபணியாத எமது 'நொதேர்ண் பிறின்ரேர்ஸ்' அச்சகத்தை நாடி, அநேகமான இயக்கங்கள் உதவி கேட்டு வந்தன. பிரபாகரனும் உமா மகேஸ்வரனும் ஒன்றுபட்டு இருந்த காலத்தில் ஆரம்பித்த 'உணர்வு' பத்திரிகை, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப் இயக்க மாணவர் அமைப்பின் 'ஈழ மாணவர் குரல்', இப்பொழுது சிறையில் இருக்கும் தேவதாசின் 'பலிபடம்', 'உதயசூரியன்', 'சிம்மக்குரல்', எமது கட்சியின் 'போராளி' என பல பத்திணிகைகைள நான் அச்சிட்டேன். அத்துடன் இயக்கங்களின் பிரசாரப் பிரசுரங்கள், யாழ்.பல்கலைக்கழகத்தில் செயல்பட்ட புலிகளின் மறுமலர்ச்சிக்கழக வெளியீடுகள் எனப் பலவற்றையும் அச்சிட்டேன். இவற்றை அச்சிட்டதால், பல தடவைகள் பொலிஸ் புலனாய்வுப் பிரிவினரால் விசாரணைகளுக்கும் உள்படுத்தப்பட்டேன்.

அந்த நேரத்தில் என்னுடன் நல்ல உறவுகளைப் பேணியதில் புலிகளின் இயக்கமும் ஒன்று. அந்த இயக்கத்தின் தலைவர் வே.பிரபாகரன் தவிர்ந்த ஏனைய முன்னணி உறுப்பினர்களான மாத்தையா, அன்ரன் பாலசிங்கம், திலீபன், கிட்டு, மூர்த்தி (அப்போதைய அரசியல் பொறுப்பாளர் – தமிழ்செல்வனின் அண்ணன்), யோகி, லோறன்ஸ் திலகர், சந்தோசம், புதுவை இரத்தினதுரை, பண்டிதர் என பலரும் என்னுடன் பழகி வந்தனர். இந்திய அமைதிப்படை காலத்தில், யாழ்.பல்கலைக்கழகத்துக்கு முன்னால் அமைந்திருந்த எனது புத்தகக்கடைக்கு அருகாமையில் இருந்த புலிகளின் இரண்டு மாடித் தலைமைக் காரியாலயத்தில், ஒரு கட்டத்தில் மேல்மாடியில் இந்திய இராணுவ அதிகாரியின் காரியாலயமும், கீழ்த்தளத்தில் பலிகளின் காரியாலயமும் செயற்பட்டன. இரு பகுதியினரும் எனது கடையில்தான் கொழும்பு தினசரிகளை வாங்குவது வழமை. பத்திரிகைப் பிரியரான அன்ரன் பாலசிங்கம் (ஆரம்பத்தில் பாலசிங்கம் வீரேகசரி பத்திரிகையில் வேலை செய்தவர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது), கொழும்பிலிருந்து பத்திரிகைகளைக் கொண்டுவரும் 'யாழ்தேவி' புகையிரதம் யாழ்ப்பாணம் வந்துசேரும் பிற்பகல் 2 மணி அளவில் எனது கடையில் வந்து காவல் இருந்து பத்திரிகைகளை தானே எடுத்துச் செல்வது வழக்கம். அந்த நேரத்தில் அவர் என்னுடன் பொதுவாக உரையாடுவார். அதன்காரணமாக அவருடன் எனக்கு நன்கு அறிமுகம் ஏற்பட்டிருந்தது.

எல்லோருடனும் நான் பழகினாலும், என்னுடைய கொள்கைகள் மிகவும் வெளிப்படையானவை. நான் எப்பொழுதும் மார்க்சிச – லெனினிச நிலைப்பாட்டிலிருந்தோ, கட்சி நிலைப்பாட்டிலிருந்தோ என்னை விலகாமல் பார்த்துக் கொண்டேன். தமிழ் மக்களின் பிரச்சினை தீவிரமடைந்து, ஆயுதப் போராட்டமாக அது வெடித்த பின்பு, எமது கட்சியிலிருந்த பலர் – முன்னணித் தோழர்கள் உட்பட - பல்வேறு இயக்கங்களுடன் இணைந்து வேலைசெய்ய ஆரம்பித்தனர். எமது கட்சியால் உருவாக்கப்பட்ட 'தமிழ் மக்கள் ஜனநாயக முன்னணி' என்ற அமைப்புக்குப் பொறுப்பாக நியமிக்கப்பட்ட சிலர், அதன் அடிப்படைக் கொள்கையான 'ஐக்கிய இலங்கைக்குள் தமிழ் மக்கள் பகுதிகளுக்கு சுயாட்சி' என்பதைக் கைவிட்டு, பிற்போக்கானதும், அடைய முடியாததுமான 'தமிழ ஈழம்' என்ற கொள்கைக்கு மாறியதுடன், முன்னணியின் பெயரையும் 'தமிழீழ தேசிய விடுதலை முன்னணி' (Nடுகுவு) என மாற்றிக் கொண்டனர்

அதன்காரணமாக அந்த இயக்கத்துடனும் நாம் அரசியல் ரீதியான தொடர்புகளைத் துண்டித்திருந்தோம். ஆனால் தனிப்பட்ட முறையில் அனைத்து இயக்க உறுப்பினர்களுடனும் நட்புடன் உறவாடி வந்தோம். எமது கட்சியிலிருந்த மிகச்சிலரே இவ்வாறு நிலை தளும்பாது எமது கொள்கையில் உறுதியாக நின்றனர். இந்தப் போராட்டம் பிற்போக்கானது, ஒருபோதும் வெற்றி பெறாது என்ற அசையாத நிலைப்பாட்டில் நாம் நின்றோம். வரலாறு அதை இன்று தெளிவாக நிரூபித்துள்ளதையிட்டு, நாம் பெருமையும் மகிழ்ச்சியுமடையாமல் இருக்க முடியாது.

எனவே, புலிகள் எல்லா இயக்கங்களையும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தடைசெய்து, அந்த இயக்கங்களின் உறுப்பினர்களை ஒன்றில் கொன்று குவித்தோ அல்லது கைது செய்தோ அராஜகம் விளைவித்த போது, அவர்கள் தமக்கு போட்டி எனக்கருதிய எந்தெவாரு இயக்கத்திலும் அங்கம் வகிக்காத என் மீது கை வைப்பார்கள் என நான் நினைத்திருக்கவில்லை. அந்தத் துணிச்சலில்தான், அவர்கள் என்னைத்தேடி ஒருபோதும் வரமாட்டார்கள் என எனது மனைவிக்கு நம்பிக்கை ஊட்டி வந்தேன்.

ஆனால் அவர்கள் என்னையே தேடி வந்து கைதுசெய்த போது, ஜேர்மனியில் ஹிட்லர் தலைமையிலான நாஜிகள் எவ்வாறு முதலில் கம்யூனிஸ்ட்டுகளில் ஆரம்பித்து, பின்னர் ஜனநாயகவாதிகள், யூதர்கள் விரிந்து சென்று, கடைசியில் தனது சொந்த ஜேர்மன் மக்கள் மீதே கை வைத்தார்களோ, அதேபோல புலிகள் மாற்று தமிழ் இயக்கங்கள் என்று ஆரம்பித்து, ஆயுதம் ஏந்தாத, அதுவும் அரசியலிலிருந்து சற்று ஒதுங்கியிருந்த என் போன்றவர்கள் மீதும் கையை வைத்தனர்.

அவர்களது கைது எனக்கு ஒன்றைத் தெளிவாக உணர்த்தியது. அதாவது பாசிசவாதிகள் தங்கள் நோக்கங்களை அடைவதற்கு மக்களை இலேசாக ஈர்க்கும் வெவ்வேறு இன, மொழி, மத உணர்வுகளைப் பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் குணாம்சத்தைப் பொறுத்தவரையில் எல்லா நாட்டுப் பாசிஸ்ட்டுகளும் ஒரே இனம்தான் என்பதே அது.

மனைவி அழுது குழற அவர்களுடன் புறப்பட்டேன். புறப்படும்போது, உடுத்திருந்த உடுப்புடன், எனக்கு தொய்வு கடுமையாகும் போது நான் வழக்கமாக அணியும் கம்பளி சுவெற்றரையும், சில மருந்துக் குளிசைகளையும் எடுத்துக் கொண்டேன்.

தொடரும்..

Read more...

குருக்கள்மடம் மனிதப் புதைகுழி . சட்ட மா அதிபரை மன்றில் ஆஜராகுமாறு கட்டளையிட்டது களுவாஞ்சிக்குடி நீதிமன்று.

1990.07.12 ஆந் திகதி புனித ஹஜ் கடமையை நிறைவு செய்து வீடு திரும்பிய யாத்திரிகர்கள் மற்றும் வியாபாரிகள் கல்முனை - மட்டக்களப்பு வீதியில் குருக்கள்மடம் எனும் இடத்தில் கடத்திக் காணாமலாக்கப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டு புதைக்கப்படட்டமை தொடர்பில் பாதிக்கப்பட்ட அப்துல் மஜீத் அப்துல் ரவூப் என்பவரால் களுவாஞ்சிக்குடி பொலிஸாருக்கு முறைப்பாடு மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தது.

அதனடிப்படையில் கடந்த 2014 ஆம் ஆண்டு களுவாஞ்சிக்குடி சுற்றுலா நீதிமன்றில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட வழக்கில் கெளரவ நீதிவான் அவர்கள் குறித்த சந்தேகத்திற்கிடமான மனிதப்புதைகுழி அமைந்துள்ளதாக நியாயமாக சந்தேகிக்கப்படும் இடத்தைத் தோண்டுவதற்கான பூர்வாங்க நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டு மன்றுக்கு அறிக்கையிடுமாறு உரிய அரச திணைக்களங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களுக்கு கட்டளையாக்கி இருந்தார்.

அதனடிப்படையில் நில அளவைத் திணைக்களம், புவிச்சரிதவியல் அளவை மற்றும் சுரங்கங்கள் பணியகம், தொல்லியல் திணைக்களம், காணாமல் போன ஆட்கள் பற்றிய அலுவலகம், தடயவியல் மருத்துவம் மற்றும் நஞ்சியல் நிறுவகம் என்பன தமது ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு குறித்த சந்தேகத்திற்கிடமான மனிதப் புதைகுழி அமைந்துள்ளதாக நியாயமாகச் சந்தேகிக்கப்படும் இடத்தைத் தோண்டுவதற்கான பூர்வாங்க நடவடிக்கைகளை முடிவுறுத்தி மன்றுக்கு திட்ட வரைபையும் சமர்ப்பித்திருந்தனர்.

இந்நிலையில், மன்றுக்கு சமர்ப்பணங்களை மேற்கொண்டிருந்த களுவாஞ்சிக்குடி பொலிஸார் குறித்த விடயம் தொடர்பில் சட்டமா அதிபரின் ஆலோசனையைப் பெற்று அதனை நீதிமன்றுக்கு அறிவிப்பதற்குத் தவணையொன்றை வழங்குமாறு மன்றுக்குத் தெரிவித்திருந்தனர். அதன் பிரகாரம், 04.10.2020 இல் சட்டமா அதிபரினால் களுவாஞ்சிக்குடி பொலிஸாருக்கு வழங்கப்பட்ட ஆலோசனைக்கு அமைவாக குறித்த வழக்கானது கிடப்பிலிடப்பட்டிருந்தது.

இப்பின்னணியிலேயே இவ்வழக்கின் முறைப்பாட்டாளரின் அறிவுறுத்தலுக்கு அமைவாக 11.07.2025 ஆந் திகதியாகிய நேற்று குரல்கள் இயக்கத்தின் சட்டத்தரணியால் களுவாஞ்சிக்குடி நீதிவான் நீதிமன்றில் தாக்கல் செய்யப்பட நகர்த்தல் பத்திரம் மூலம் குறித்த வழக்கானது திறந்த மன்றில் அழைக்கப்பட்டது. இதன்போது முறைப்பாட்டாளர் சார்பில் மன்றில் முன்னிலையாகி இருந்த சட்டத்தரணிகளின் சமர்ப்பணம் மற்றும் வழக்கேட்டை மிக நுணுக்கமாக ஆராய்ந்த நீதிமன்றமானது முறைப்பாட்டாளரின் முறைப்பாடானது நீதிமுறையாக அணுகப்படாமல் நிலுவையாக உள்ளமையானது நீதியின்பாற்பட்டதல்ல எனும் அடிப்படையில் குறித்த வழக்கை எதிர்வரும் 21.07.2025 க்கு தவணையிடுவதாகவும் குறித்த தினத்தில் மன்றில் முன்னிலையாகுமாறு சட்டமா அதிபருக்கும், காணாமல்போன ஆட்கள் பற்றிய அலுவலகத்துக்கும் களுவாஞ்சிக்குடி பொலிசாருக்கும் அறிவித்தல் அனுப்புமாறு கட்டளை ஆக்கியுள்ளார்.

குறித்த இவ்வழக்கில் முறைப்பாட்டாளர் சார்பில் குரல்கள் இயக்கத்தின் சட்டத்தரணிகளான முஹைமீன் காலித் , முபாறக் முஅஸ்ஸம் ஆகியோர் மன்றில் தோன்றி இருந்தனர்.

பாறுக் ஷிஹான்

Read more...

ஆயுதங்கள் மீது காதல்கொண்ட மனநோயாளிகள்.. அல்பேட் ஜூலியன் (பாகம் 3)

தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியைச் சேர்ந்த முன்னாள் யாழ் மாவட்டசபை உறுப்பினரும், 1989ம் ஆண்டு பொதுத் தேர்தலின் போது தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி சார்பில் யாழ் மாவட்டத்தில் போட்டியிட்டவருமான நடேசு என்பவர் எம்முடன் கைதியாக இருந்தார். அவர் மீது புலிகள் கூறும் குற்றம் என்னவெனில் வட்டுக் கோட்டைப் பகுதியில் தலைமறைவாக இயங்கி பல பொதுமக்களை கொலை செய்து வந்த தும்பன் என்ற புலியை இந்திய அமைதிப் படையினர் சுட்டுக் கொன்றனர். இதற்காக விருந்து வைத்துக் கொண்டாடினார் என்பதாகும். ஆனால் தான் அப்படி விருந்தொன்றும் வைக்கவில்லை என அவர் மறுத்தார்.

இன்னுமொரு கைதி ஸ்கந்தவரோதயா கல்லூரியின் உயர் தர மாணவன். இவரின் வீட்டில் இவர் துப்பாக்கியுடன் எடுத்த புகைப்படம் ஒன்று புலிகளால் கண்டெடுக்கப்பட்டது. அந்த படத் தில் உள்ள துப்பாக்கி எங்கே? அதை மறைத்து விட்டார் என்பதே குற்றச்சாட்டு. ஆனால் சம்பவம் பற்றி குறிப்பிட்ட கைதி அழுதபடி எனக்கு சொன்னார். துப்பாக்கியுடன் புகைப்படம் எடுக்கவேண்டு மென்ற ஆசையினால் ஒரு இயக்க நண்பரின் துப்பாக்கியை வாங்கி புகைப்படத்திற்கு நின்றாராம். அந்த புகைப்படம் புலிகளிடம் சிக்கியதால் தான் இப்போ சிறையிலிருக்கிறாராம்.

ஆனைக்கோட்டைச் சந்தியில் ஒரு அமைதியான குடும்பஸ்தருக்கு மூன்று வீடுகள் சொந்தமாக இருந்தது. அதில் இரு வீடுகளை அமைதிப்படையினர் பொறுப்பேற்று முகாமிட்டிருந்தனர். அவ்வீடுகளுக்குரிய மாதாந்த வாடகைப்பணத்தை இவர் பெற்று வந்துள்ளார். அந்த முகாமின் ஒரு பகுதியில் E.P.R.L.F. முகாமும் செயல்பட்டு வந்திருக்கிறது. இந்திய அமைதிப்படை வெளியேறியபோது முகாம் கைவிடப்பட்டது. அங்கு இருந்த காப்பரண்களுக்குப் பாவிக்கப்பட்ட கல், மண், இரும்புகள் போன்றவற்றை உழவு இயந்திரம் ஒன்றின் மூலம் வீட்டு உரிமையாளர் அகற்றியுள்ளார். சில நாட்களின் பின் கைது செய்யப்பட்டு சிறையிலடைக்கப்பட்டார். E.P.R.L.F. முகாமிலிருந்து ஆயுதங்கள் கடத்தி புதைத்து வைப்பதற்கு உதவியதாக குற்றஞ்சாட்டப்பட்டார்.

பண்டத்தரிப்பு சந்தியில் சிகை அலங்காரம் செய்யும் கடை வைத்திருந்த ஏழைத் தொழிலாளி ஒருவரும் எம்முடன் சிறையிலிருந்தார். இவரின் கடை பண்டத்தரிப்பு முகாமுக்கு மிக அருகில் இருந்தது. இவரிடம் சிகை அலங்காரம் செய்வதற்கு EPRLF. உறுப்பினர்கள் செல்வது வழக்கம். அந்த வகையால் அவர்களுடன் இவர் பழகிவந்திருக்கிறார். முகாம் கைவிடப்பட்டதும் புலிகளினால் கைது செய்யப்பட்டு E.P.R.L.P. க்கு துப்பு கொடுத்து வந்ததாகவும் அவர்களுக்கு தனது வீட்டிலிருந்து உணவு கொண்டு சென்று கொடுத்ததாகவும் குற்றம் சாட்டப்பட்டு சிறை வைக்கப்பட்டுள்ளார்.

E.P.R.L.F. இயக்கம் காரைநகர் கடற்படை முகாம் மீது தாக்குதல் நடத்தியபோது குருநகர் தொடர்மாடியில் இலங்கை இராணுவம் முகாமிட்டிருந்தது. இராணுவத்தை முகாமுக்குள் முடக்கும் நோக்கத்துடன் முகாமைச் சுற்றி கண்ணி வெடிகளை E.P.R.L.F. வெடித்துக்கொண்டிருந்த சமயம் பேணாட் என்னும் பொது மகன் ஒருவர் கண்ணிவெடியில் அகப்பட்டு காலில் காயப்பட்டார். இச்சம்பவம் நடைபெற்று சில வருடங்களின் பின் புலிகளின் காட்டுத் தர்பாரின் போது பேணாட் என்பவர் கைது செய்யப்பட்டார். விசாரணையின் போது இராணுவத்தினரின் ஷெல் தாக்குதலினால் காயம் பட்டதாகப் பொய் கூறிவிட்டார். உண்மைச் சம்பவத்தை சொன்னால் தன்னையும் ஒரு E.P.R.L.F. உறுப்பினர் என தீர்மானித்து சுட்டுக்கொன்று வீடுவார்களோ என்ற பயத்தில் பொய் கூறிவிட்டார். ஆனால் உண்மையில் விபத்து நடந்தது எப்படி என்பதை அறிந்திருந்த புலிகள் அவரை சுட்டுக் கொன்று விட்டார்கள். இது பற்றி அவரின் மனைவிக்கு சமீபத்தில் புலிகளால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இயக்கங்களுடன்எவ்வித தொடர்பு மில்லாத அப்பாவி பயத்தின் காரணமாக சிறியதோர் பொய் சொன்ன ஒரே காரணத்துக்காக புலிகளினால் ஈவிரக்கமின்றி கொலை செய்யப்பட்டு விட்டார்.

குருநகர் கடற் தொழிலாளருக்கு தொழிற்சங்கம் ஒன்று அமைப்பது சம்பந்தமாக E.P.R.L.F. இயக்கத்துடன் தொழிற்சங்க தொடர்புகளை மேற்கொண்டு வந்த கடற்தொழிலாளி ஒருவரும் சிறையில் வாடுகிறார். இவர் கொஞ்சம் வசதி படைத்தவர். இவரின் சொத்துக்கள் அனைத்தும் புலிகளினால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டு விட்டது. EPRLF இயக்கத்துடன் தொடர்பு வைத்திருந்ததாகவும், தொழிற்சங்கம் அமைக்க முயன்றதாகவும் மேற்படி நபர் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டுள்ளது.

மக்கள் வங்கியின் பிரதேச முகாமையாளர், யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த இவர் இந்திய உளவுப் பிரிவான "றோ" வை சேர்ந் தவர் என குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு தடுத்து வைக்கப்பட்டுள்ளார். யாழ்ப்பாணத்தில் புலிகளினால் சீர்குலைக்கப்பட்ட வங்கிச் சேவைகளை சீராக செயல்பட வைப்பதற்காக இந்திய அமைதிப்படை உயர் அதிகாரிகளை அடிக்கடி சந்தித்து வந்ததே இவர் செய்த குற்றமாகும்.

வேலணை சந்தியில் சிறு தையற்கடை வைத்திருந்த இஸ்லாமிய சகோதரர் ஒருவரும் சிறையிலடைபட்டிருந்தார். இவரின் கடை அமைதிப்படை, EPRLF. முகாம்கள் அமைந்திருந்த பகுதியிலேயே இருந்தது. அவர்களின் தையல் வேலைகளை இவர் செய்து வந்திருக்கின்றார். E.P.R.L.F. விற்கு சீருடை தைத்துக் கொடுத்ததாகவும் தகவல்கள் கொடுப்பதாகவும் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டிருந்தார்.

யாழ் போதனா வைத்தியசாலையில் சவக்கிடங்கில் வேலை செய்து வந்த ஆறு சிற்றுாழியர்களை புலிகள் கைது செய்திருந்தார்கள். இந்திய அமைதிப்படையினால் கொல்லப்படும் புலிகளின் பிணங்களை வைத்தியசாலைச் சவக்கிடங்கில் வைத்திருக்கும் போது அவற்றைத் தாம் கடத்திச் செல்வதற்கு ஒத்துழைக்காத காரணத்துக்காக மேற்படி அறுவரும் கைது செய்யப்பட்டார்கள்.

வேலணை காட்டுப் பகுதியில் கிராம அபிவிருத்திப்பணிகளில் ஈடுபட்டு வந்த நாதன் என்பவர் கிராம அபிவிருத்தி சம்பந்தமான கலந்துரையாடல்களை EPRLF இயக்க மேற்படி பகுதி " அமைப்பாளர்களுடன் இணைந்து நடத்தியிருக்கிறார். இக்கலந்துரையாடல்களின் போது புகைப்படம் எடுக்கப்பட்டது. அதை, அத்தாட்சிப்படுத்தி நீ EPRLF. ஆதரவாளன். பல புலிகளைக் காட்டிக் கொடுத்தாய் என குற்றஞ்சாட்டப்பட்டு சிறையிலடைக்கப் பட்டுள்ளார்.

புலிகளினால் கொலை செய்யப்பட்ட யாழ்ப்பாண முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் யோகேஸ்வரனின், உதவியாளர் நெல்லிநாதன் வயது சுமார் 65 பருத்த சரீரம் கொண்ட இவர் கடுமையான நோயாளியும் கூட. யாழ் மாவட்ட EPRLF. நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு உதவியாளராக இருந்ததாக குற்றஞ் சாட்டப்பட்டிருந்தார். இவர் மூலம் பல தகவல்களைப் பெறமுடி யும் என புலிகள் நம்பியிருந்தனர்.

வடக்கு கிழக்கு மாகாண அரசின் முதலமைச்சர் வரதராஜப் பெருமாள் அவர்கள் பதவியேற்று யாழ நகருக்கு வந்த போது பொதுக் கூட்டம் ஒன்று நடைபெற்றது. அக்கூட்டத்தில் அவருக்கு மாலை அணிவித்ததற்காக ஒருவர் கைது செய்யப்பட்டிருந்தார்.

மேலே கூறப்பட்டவை ஒரு சில சம்பவங்களே” ஆனால் வெறும் ஐயப்பாட்டிலும், கோபதாபங்களிலும் கூட பலர் கைது செய்யப்பட்டிருந்தார்கள். இப்படியான குற்றச் சாட்டுக்களின் பேரில் 3000க்கு மேற்பட்ட அப்பாவிப் பொது மக்கள் வடமாகாணம் முழுவதும் கைது செய்யப்பட்டார்கள். பிள்ளை தமக்கெதிரான இயக்கத்திலிருந்தால் தந்தை கைது செய்யப்படுவார். தந்தை இல்லாவிடில் தாய் கைதாகி பெண்களுக்கான சிறையிலடைக்கப்படுவார்.

EPRLF, ENDLF. TELO, EROS, PLOT -ஆகிய இயக்க உறுப்பினர்கள் சிலரும் கைதாகி சிறையிலிருந்தனர். சாவகச்சேரிப்பகுதியில் மூன்று பெரிய சிறை முகாம்கள் அச்சமயத்தில் இருந்ததாக அறிந்தேன். நான் இருந்த சாள்ஸ் சிறைமுகாம், பொஸ்கோ சிறை முகாம், பெண்களுக்கான தனி சிறை முகாம். இப்பெண்கள் சிறையில் மாற்று இயக்க உறுப்பினர்களின் தாய்மார், சகோதரிகள், மனைவிமார், சிறு பிள்ளைகள் ஆகியோர் அடைக்கப்பட்டிருநதனா.

சாள்ஸ் முகாமில் நான் இருந்த போது பொறுப்பாளர் சாள்ஸ் பல தடவை என்னை அடித்தார். அவர் ஒரு மனோ வியாதி பிடித்தவர் போன்றோ அல்லது வெறி பிடித்தவர் போன்றோ தான் செயல்படுவார். யாராவது கைதியைப் பிடித்து அடித்துக் கொண்டிருப்பது தான் அவரின் வேலை, தூஷண வார்த்தைகளைத் தவிர அவருக்கு வேறு பேச்சே தெரியாது. பத்து அடி நீளம் பன்னிரண்டு அடி அகலமான சிறிய அறை ஒன்றுக்குள் இருநூறு கைதிகளை வைத்து சுமார் பத்து மணித்தியாலங்கள் அடைத்துவைப்பார். ஒவ்வொரு நாளும் பத்து பத்து கைதிகளைத் தெரிந்தெடுத்து மாறுகால் மாறுகையை ஒன்றாகப் பிணைத்து விலங்கு பூட்டுவார். அதாவது வலது காலுடன் இடது கையைப் பிணைந்து விலங்கு பூட்டுவார். அப்படிவிலங்கிடப்பட்ட கைதிகள்நடந்து திரிய விடப்படுவார்கள். அவர்கள் பெரிதும் சிரமப்பட்டு நடந்து திரிவதைப்பார்த்து சிரித்து மகிழ்வார். கைதிகளை அடித் துத் துன்புறுத்திக் கொண்டு சிரித்து கேலி பண்ணுவார். "டேய் பு:மக்களே உங்கள் அம்மாமாரை இந்திய ஆமிமாருக்கு விட்டனிங் களாடா?” எனக் கேட்டு அடிப்பார். ஒரு நாளைக்கு பத்துப் பேருக்காவது மண்டை உடைக்காவிட்டால் தனக்குத் தூக்கம் வராது எனக் கூறி கைதிகளின் மண்டையை பீப்பர் சிலாகையால் அடித்து மண்டையை உடைப்பார். இப்படியான வெறிபிடித்த பொறுப் பாளர் ஒருவரின் கீழ் தான் சாவகச் சேரியில் நான் கைதியாக இருந்தேன்.

ஒரு நாள் எல்லாக் கைதிகளும் வரிசையாக நிறுத்தப்பட் டோம். சிறிது நேரத்தில் விசாரணைக்குப் பொறுப்பாளராக இருந்த சலீம் எனும் புலி ஒருவர் தனது மெய்க்காப்பாளர்கள் சகிதம் வந்து எம்மைப் பார்வையிட்டார். "உங்களைச் சந்திக்க EPRLF பிரமுகர் ஒருவர் வருகிறார். அவர் சொல்வதுபோல் நீங்கள் நடந்துக்கொண்டால் உங்களுக்கும் நல்லது. எமக்கும் வேலைகள் எளிதாக இருக்கும்" என்றார்.

முகுந்தன் என்ற அந்த EPRLF. உறுப்பினர் கையிலும் காலிலும் விலங்கிடப்பட்ட நிலையில் ஆயுதம் தாங்கிய புலிகள். காவலாக வர அழைத்து வரப்பட்டார். அவர் பலமாகத் தாக்கப் பட்டிருந்ததுடன் மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டிருந்தார். அவர் சகல கைதிகளுக்கும் முன் நிறுத்தப்பட்டு சொற்பொழிவாற்ற விடப்பட்டார்.

தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு இனி வேறு இயக்கங்கள் எதுவும் இயங்க முடியாது எனவே புலிகளுடன் ஒத்துழைக்கும்படியும் அப்போதுதான் உங்களுக்கு விடுதலை கிடைக்கும் எனவும் சொன்னார். ஆயுதங்கள் இருந்தால் ஒப்படைக்கும்படியும், ஆயுதங்கள் புதைத்து வைத்திருந்த இடங்கள் தெரிந்தால் காட்டிக் கொடுக்கும்படியும் கூறினார். இவரின் பேச்சுக்களில் புலிகளின் மிரட்டல்களுக்காகத்தான் செயற்ப்படுகிறார் என்பதை சொல்லாமல் சொன்னார். அதன் பின் இயக்கங்களில் முக்கியப்பொறுப்புக் களில் இருந்தவர்களை அடையாளம் காட்டும்படி ஒரு அடையாள அணிவகுப்பு நடைபெற்றது. முகுந்தன்தான் கைதிகளை அடை யாளம் காட்டினார். தாங்கள் எதிர்ப்பார்த்த அளவுக்கு கைதிகளை அடையாளம் காட்டவில்லை எனக் கருதிய புலிப்பொறுப்பாளர் சலீம் முகுந்தனை சகல கைதிகளுக்கும் முன்பாக வைத்து பொல் லினால் தாக்கினார். அந்தப் பொல்லு முறிந்ததும் அருகிலிருந்த கதிரையினால் துரக்கி அடித்தார். முகுந்தனின் தலையிலும், முகத் திலும் காயம் ஏற்பட்டு ரத்தம் வழிந்தது. அதன் பின் முகுந்தன் பல கைதிகளை அடையாளம் காட்டினார். அதில் அடையாளம் காட்டப்பட்டவர்கள் தனியாக அடைக்கப்பட்டார்கள். முகுந்தன் எங்கு கொண்டு செல்லப்பட்டாரோ தெரியாது. சிறையில் இருக்கும் போது எமக்கு வெளி உலகில் என்ன நடக்கிறதென்பதே தெரியாது. நாள் தேதி எதுவுமே தெரியாது.

இன்று சிவராத்திரி எல்லாக் கைதிகளும் நித்திரை கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டுமென பணிக்கப்பட்டனர். இரவானதும் கைதிகள் எல்லோரும் கணக்கெடுக்கப்பட்டனர். பின்னர் புலிகளின் இயக்கப் பாடல்களை ஒலிபரப்பினார்கள் அதன் பின் ஒவ்வொரு கைதிகளாக கூப்பிட்டு சினிமாப் பாடல்களைப் பாடும் படி கேட்டார்கள். பாடமுடியாதவர்களையும் வெட்கப்பட்டவர்களையும் அன்று இரவு முழுவதும் முட்டுக்காலில் இருத்தினார்கள்.

விரைவில் உங்களை யெல்லாம் விடுதலை செய்யப்போகிறோம் என அங்கு காவலிற்கு நிற்கும் புலிகள் கைதிகள் மத்தியில் அடிக்கடி கூறிவந்தார்கள். ஒரு நாள் இரவு இருநூறு கைதிகளின் பெயர்கள் வாசிக்கப்பட்டது. உங்களை நாளை விடுதலை செய்யப் போகிறோம் அதனால் யாழ் நகரத்திற்கு கொண்டு செல்ல வேண்டுமென கூறி இருவரிருவராக கால்களை சங்கிலியால் பிணைத்து அழைத்துச் சென்றார்கள். சிறிது நேரத்தில் வெளியில் கனரக வாகனங்கள் புறப்பட்டுச் செல்லும் சத்தம் கேட்டது. மறு நாளும், அதற்கு மறுநாளும் இவ்விதமாக மெத்தம் அறுநூறு பேர் விடுதலை என்ற பெயரில் கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். அடுத்த நாள் எனது பெயரும் வாசிக்கப்பட்டது. மனம் பெரிதும் மகிழ்வுற்றது. விடுதலை. அது எவ்வளவு இன்பமானது என்பது அந்த நேரத்தில்த்தான் தெரிந்தது.

என்னுடன் அறுபது வயது வயோதிபர் ஒருவர் பிணைக்கப்பட்டார். அவரின் வலது பக்கக்காலும், எனது இடதுபக்கக் காலும் சங்கிலியால் ஒன்றாக பிணைக்கப்பட்டு இரும்புப்பூட்டு போடப்பட்டது. அன்று பெயர் வாசிக்கப்பட்ட இருநூறு கைதிகளும் இருவர் இருவராக அழைத்துச் செல்லப்பட்டு முகாமின் முன் பக்கம் நிறுத்தப்பட்டிருந்த மூன்று லொறிகளில் ஏற்றப்பட் டோம். சுற்றிலும் மூடி அடைக்கப்பட்ட லொறி ஒவ்வொன்றிலும் சுமார் 6க் கைதிகள் வீதம் ஏற்றப்பட்டோம். பின் கதவும் மூடப் பட்டது. காற்றுவர சிறு துவாரம் கூட இல்லாத நிலையில் பிரயாணம் ஆரம்பமாகியது. காற்று வர வழி இல்லாத படியினால் உள்ளே புழுக்கமாக இருந்தது. கைதிகள் மிக மிக நெருக்கமாக அடைக்கப்பட்டிருந்ததால் ஒரே வியர்வையாக இருந்தது. தாகம் எடுத்தது. சுமார் 45 நிமிடங்களின் பின் சற்று நேரம் வாகனம்

Read more...

புலிகளின் வதை முகாம்களில் ஒன்றரை ஆண்டுகள் துன்புற்ற தோழர் மணியம் எழுதும் அனுபவத்தொடர் – 3

3. புலிகளின் ஒற்றர்களால் கைதுசெய்யப்பட்டேன்!

நான் எமது புத்தகக்கடையை அண்மித்தேபாது, கடைக்கு முன்னால் சைக்கிளில் காலுன்றி நின்றவரின் உருவத்தை நன்கு அவதானிக்க முடிந்தது. 'சந்தேகத்துக்கு இடமின்றி இந்தப்பொடியன் அவங்கடை ஆள்தான்' என்பதை அனுமானித்துக் கொண்டேன். நான் எனது சைக்கிளைவிட்டு இறங்கியதும் அந்தப்பையன் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்துவிட்டு, எனது கடையில் இருந்த தோழர் தவராசாவின் முகத்தையும் பார்த்தான். அதாவது 'இவர்தான் நாங்கள் தேடிவந்த மணியம் என்பவரா?' என்ற கேள்வி அந்தப்பார்வையில் இருந்தது.

பதிலுக்கு தவராசாவும் 'உன்னைத்தேடி வில்லங்கமான ஆட்கள் வந்திருக்கிறாங்கள்' என்ற தகவலைத் தன் கண்களால் எனக்கு உணர்த்தினார். வந்திருப்பவன் புலிகள் இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதை ஊகித்தறிய எனக்குச் சிரமமேதும் இருக்கவில்லை. சாதாரணமாகவே, தமிழ் மக்களுக்கு, அதிலும் குறிப்பாக யாழ்ப்பாணத்தவர்களுக்கு, சில அசாத்திய மோப்பக்குணங்கள் உண்டு. தனது இனத்திலுள்ள யாராவது ஒருவரை சந்திக்க நேர்ந்தால், சிறிதுநேர உரையாடலின் பின், அவர் எந்த ஊரவர், என்ன சாதியைச் சேர்ந்தவர் என்பைத ஓரளவு சரியாகச் சொல்லி விடுவர். இந்தப் புலனாய்வுத் திறமை, அவர்களைப் பொறுத்தவரை தமிழ் இயக்கங்கள் பற்றிய அவர்களது கணிப்பீடுகளுக்கும் பொருந்தும். இயக்கப் 'பொடியளைக் கண்டால், அவர்கள் எந்த இயக்கம் என்பதை சரியாக மதிப்பிட்டு விடுவர்.

என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் தமிழன், அதிலும் யாழ்ப்பாணத் தமிழன் என்பதற்கும் அப்பால், ஓரளவு மானிடப் பண்புகள் பற்றிப் புரிந்து வைத்திருந்ததாலும், தமிழ் அரசியல் கட்சிகள், இயக்கங்கள் என்பனவற்றின் கொள்கைகளை மட்டுமின்றி, அதன் உறுப்பினர்களின் வளர்ப்புமுறைகள், பழக்க வழக்கங்கள் பற்றி நன்கு அறிந்து வைத்திருந்ததினாலும், வந்திருப்பவனைப் பற்றி தெளிவாக ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன். அன்றைய காலகட்டத்தில், ஆயிரம் பேர் கொண்ட ஒரு கூட்டத்தில், ஐந்து புலிகளை புகுத்திவிட்டால், அவர்களை சுலபமாக இனம்கண்டுவிட முடியும். காரணம், சாதாரண மக்களுக்கும் புலி உறுப்பினர்களுக்கும் இடையில் உள்ள தோற்ற மற்றும் பழக்க வழக்க வித்தியாசங்களாகும். நீண்ட கொடிய யுத்தத்தின் காரணமாக உயிர்களையும் உடைமைகளையும் இழந்து, ஜே.ஆர்.ஜெயவர்த்தன – பிரேமதாச அரசுகளின் நீடித்த பொருளாதாரத் தடைகள் காரணமாக வாடி வதங்கிப் போயிருந்த, சாதாரண தமிழ்ப் பொதுமக்களையும், பிரபாகரனால் 'வேள்விக்கு வளர்த்த ஆட்டுக்கடாய்கள்' போலிருந்த புலி உறுப்பினர்களையும், ஒருவர் சுலபமாக பாகுபடுத்திப் பார்த்துவிட முடியும்.

ஒரு கிராமப்புறச் சிறுவன், புலிகளினால் தமது இயக்கப் பயிற்சிக்காக பிடித்துச் செல்லப்படும்போது நோஞ்சானாகத்தான் இருப்பான். பின்னர் சில மாதங்களோ வருடங்களோ கழித்து அவனை அவனது பெற்றோர்களோ, உறவினர்களோ, ஊரவர்களோ, நண்பர்களோ காணும்போது, அடையாளம் தெரியாத அளவுக்கு அவனது உடலும் உள்ளமும் மாறிவிட்டிருக்கும். அவனுக்கு முகாமில் வழங்கப்படும் பயிற்சிகள், உணவு என்பன காரணமாக அவன் உருண்டு திரண்ட வாட்ட சாட்டமான ஆளாக மாறிவிட்டிருப்பதுடன், அவனது தோற்றத்தில் ஒரு அதிகார ஆணவ மிடுக்கும் உருவேறி இருக்கும். அவனது பெற்றோரே, அவனுடன் கதைக்கும்போது, மிகுந்த அவதானத்துடனும், பயபக்தியுடனும் கதைப்பதைக் காணக்கூடியதாகவிருக்கும். முன்பு அவனை 'தம்பி' என்றழைத்த ஊரவர்கள், 'நீங்கள்' என்றழைப்பதையும், முன்பின் பழக்கமில்லாத ஒரு வயோதிபர் கூட, அந்த 16 -17 வயது சிறுவனை, 'அண்ணை' என விழிக்கும் அவலத்தையும் காணமுடியும்.

தமிழ் இளைஞர்களின் ஆயுதப்போராட்ட இயக்கங்கள் ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஆரம்ப காலங்களில், மற்றைய இயக்கங்களை விட, புலிகள் இயக்கம் சற்று வித்தியாசமாக மக்கள் மத்தியில் பார்க்கப்பட்டது. மற்றைய இயக்கத்தவர்கள் போல புலிகள் மக்களுடன் கண்டபடி ஊடாடமாட்டார்கள். அவர்கள் மற்றைய இயக்கத்தவர்களை மட்டுமின்றி, பொதுமக்களையும் சந்தேகக்கண்கொண்டே நோக்குவர். அந்த நோக்கில் பார்ப்பவர்களை மிரளப்பண்ணும் ஒரு பயங்கரப்பார்வை உள்ளுறைந்து இருக்கும்.

அப்பொழுதெல்லாம் புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவினர், வழமையானைதவிட நீண்ட சேர்ட்டுகளை அணிந்திருப்பவர். சிலரது பின்பக்கத்தில் சேர்ட்டுக்குள்ளே பிஸ்ரல் துருத்திக் கொண்டிருப்பது தெரியும். அவர்களைப் பார்த்துவிட்டு, சில சாதாரண இளைஞர்களும், நீண்ட சேர்ட்டுகளை அணிந்துகொண்டு, சேர்ட்டுக்குள்ளே ஒரு தடியைச் செருகிக்கொண்டு, தம்மையும் 'ஐ'ன்னாவாக (ஐவெநடடபைநnஉந) உருவகித்து மக்கைளத் திகில்பண்ணச் செய்ததும் உண்டு! அப்பொழுது இந்த நீண்ட 'பக்கி' சேர்ட் அவர்களது 'சிம்போலிக்காக'ப் பார்க்கப்பட்டது.

கிட்டு யாழ் மாவட்டத் தளபதியாக இருந்த காலத்தில், 'கொக்கோகோலா' பானம் அவர்களது இன்னொரு 'சிம்போலிக்'காகச் சில காலம் இருந்தது. ஏதாவது ஒரு கடையில் வாட்டசாட்டமான இளைஞர்கள் வந்து கொக்கோகோலா பானம் கேட்டால், கடைக்காரர் அவர்கள் யார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களது தேவையை முதலில் பூர்த்தி செய்து அனுப்பி வைப்பது வழக்கம். பின்னர், அந்த நேரத்தில் புலிகளின் வன்னிப் பொறுப்பாளர் மாத்தையாவுக்கும் கிட்டுவுக்கும் இருந்த முரண்பாடு, முறுகலாக முற்றிய பின்னர், பரந்தனிலிருந்து புதுக்குடியிருப்பு செல்லும் வழியில் பதின்மூன்றாம் கட்டையில் தேராவில் குளத்துக்கு அண்மையில் முகாமிட்டிருந்த மாத்தையா, கிட்டுவின் புலிகளுக்கு சென்ற ஒரு லொறி கொக்கோகோலா போத்தல்களைத் தடுத்து நிறுத்தி, அவர்கைளக் 'காயப்போட்டதும்' நடந்தது.

இந்த இடத்தில், புலிகளின் உறுப்பினர்களுக்கும், மாபெரும் சீன – வியட்நாமிய புரட்சிகளின் போது, தமது தாய்நாட்டின் விடுதலைக்காக அர்ப்பணிப்புடன் போராடிய கம்யூனிஸ்ட் கெரில்லாப் போராளிகளுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வித்தியாசத்தை தெரிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாகவிருக்கும்.

அந்த நாடுகளில் நடைபெற்றது, முழுக்க முழுக்க பொது எதிரியான அந்நிய ஆக்கிரமிப்பாளனுக்கு எதிரான புரட்சிகர மக்கள் யுத்தமாகையால், மக்கள் யார், போராளிகள் யார் என்பதை எதிரிகளால் சுலபத்தில் அறிந்துகொள்ள இயலாது. இதற்கு உதாரணமாக, இங்கு ஒரு சம்பவத்தைக் குறிப்பிடலாம்.

ஒருமுறை வியட்நாமில் ஒரு கிராமத்தைச் சுற்றிவளைத்த அமெரிக்க ஏகாதிபத்திய ஆக்கிரமிப்புப் படைகள், விடுதலைப் போராளிகளான 'வியட்கொங்' கெரில்லாக்கள் 10 பேரை சந்தேகத்தில் கைதுசெய்தனர். அவர்களை வரிசையாக நிறுத்தி வைத்து, அவர்களது குழுவுக்கு தலைவன் யார் எனக் கேட்டனர். எவ்வளவோ மிரட்டிக் கேட்டும், (கழுத்தில் iசைனட் குப்பி அணியாத) அந்தப் போராளிகள் தமது தலைவனைக் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை. ':நீங்கள் தலைவன் யாரெனச் சொல்லாவிட்டால், எல்லோரையும் ஒவ்வொருவராகச் சுட்டுவிடுவோம்' என எச்சரித்துவிட்டு, வரிசையில் முதலில் நின்றவைனச் சுட்டுக் கொன்றனர்.

அதன் பின்னர் அந்தப் போராளிகளை நோக்கி, 'இப்பவாவது சொல்லுங்கள். உங்கள் தலைவன் யார்?' என வினவினர்.

அங்கு நிலைகுலையாது எஞ்சி நின்ற 9 பேரின் விரல்களும், அமெரிக்கப்படைகளால் சுட்டு வீழ்த்தப்பட்ட தமது சக தோழனை நோக்கி நீண்டன. உண்மை அதுவல்ல என்ற போதிலும், தாம் சரியான ஆளை இனம்கண்டு ஒழித்துக்கட்டியதாக நம்பிய அமெரிக்கப்படையினர், அத்துடன் சுடுவதை நிறுத்திவிட்டனர்.

இதுதான் மக்களைச் சார்ந்து நின்று போராடும் பாட்டாளிவர்க்கப் போராளிகளுக்கும், புலிகள் போன்ற பாசிசப் பாணியிலான படைகளுக்குமுள்ள அடிப்பைட வித்தியாசம்.

எனவே என்னைத்தேடி வந்திருந்த அந்த இளைஞனை யார் என்று அடையாளம் காண்பதில் எனக்கு எவ்வித சிரமமும் இருக்கவில்லை. எனது தலைக்கு மேலே 'பாசக்கயிறு' வீசப்பட்டுவிட்டதை உணர்ந்தேன்.

தோழர் தவராசா என்னைப் பார்த்து, 'உன்னைத்தான் பார்த்துக்கொண்டு நிற்கிறான்' என மெதுவாகச் சொன்னார்.

அதற்கிடையில், அவனும் தனது சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு, கடை வாசற்படிக்கருகில் வந்து நின்றான்.

நான் அவைனப் பார்த்து, 'தம்பி என்னிட்டையோ வந்திருக்கிறர்கள்?' என வினவினேன்.

'உங்களை வந்தால் ஒரு இடமும் போகாமல் நிக்கச் சொல்லி சின்னவன் அண்ணை சொன்னவர்' என அவன் என்னிடம் கூறினான்.

„சின்னவன் அண்ணை ஆர்?' என நான் அவனிடம் வினவினேன்.

'அவர்தான் எங்கைட ரவுண் (யாழ்.நகர) இன்ரெலியென்ற் (புலனாய்வு) பொறுப்பாளர்' என அவன் மீண்டும் கூறினான்:

'என்ன விடயமாக என்னை சந்திக்க வந்துள்ளார்' இது நான்.

„எனக்குத் தெரியாது வந்தவுடன் பேசுங்கள்.' இது அவன்.

'சரி அவர் வரும்வரைக்கும் நீங்கள் உள்ளே வந்து இருங்கோ' என ஒரு ஆசனத்தை சுட்டிக்காட்டி அவைன அழைத்தேன். ஆனால் அவன் வரவில்லை. நான் எங்கும் தப்பியோடிவிடாதபடி என்னைக் காவல் காப்பது போல கடையின் முன்னால் நின்று கொண்டான்.

சிறிதுநேரம் கழித்து சின்னவன் என அழைக்கப்பட்டவர் கடைக்கு வந்துசேர்ந்தார். அவருடன் இன்னுமொருவரும் வந்தார். அவர் தெங்கு பனம் பொருள் உற்பத்தி விற்பனவுச் சங்ககமொன்றில் வேலை செய்பவர் எனப் பின்னர் அறிந்து கொண்டேன். அவர்கள் இருவரும் யாழ் வீதியிலிருந்த புலிகளின் நகரக் காரியாலயம் சென்று, அங்குள்ள பொறுப்பாளரிடம் என்னைக் கைதுசெய்யப்போவைத அறிவித்துவிட்டு வரவே சென்றனர் என்பதையும், பின்னர்தான் அறிந்து கொண்டேன். எனக்காக முதலில் காத்துநின்ற இளைஞனின் பெயர் ஜெயந்தன் என்பதையும் தெரிந்து கொண்டேன்.

நேராக என்னிடம் வந்த சின்னவன் தனது அடையாள அட்டையை என்னிடம் காண்பித்து, 'நான் சின்னவன், புலனாய்வுத்துறை யாழ் நகரப் பொறுப்பாளர், உங்களை ஒரு விசாரணைக்காக கூட்டிச்செல்ல வந்திருக்கிறேன்' என்றான்.

'என்ன விசாரணை என்று அறியலாமோ?' என நான் அவனிடமும் வினவினேன்.

'அதை விசாரணை நடாத்துபவர்கள் உங்களிடம் சொல்வார்கள்' எனப் பதிலளிக்கப்பட்டது.

அதன்பின்னர் கடையிலிருந்த மேசையின் லாச்சிகளை அவன் திறந்து ஆராய்ந்தான். பின்னர் அதற்குள்ளிருந்த இலங்கையின் வீதி வரைபடம் ஒன்றை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டான்.

பின்னர் தோழர் தவராசாவை உற்றுநோக்கிய புலிகளின் ஒற்றன், 'இவர் யார்?' என வினவிவிட்டு, தன்னுடன் வந்தவர்களை நோக்கி 'இவரை என்ன செய்வது? கொண்டுபோகவா?' எனக் கேட்டான். இந்த இடத்தில் நான் குறுக்கிட்டு, 'அவர் மருந்து வாங்குவதற்கு பணம் கேட்டு என்னிடம் வந்தவர். அவரை எதற்காகக் கொண்டு போகுறீர்கள்?' என்று கேட்டேன்.

பின்னர் அவர்கள் கடையைப் பூட்டித் திறப்பைத் தம்முடன் எடுத்துக்கொண்டு புறப்படத் தயாராகினர். இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் தவராசா தனது பழைய சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு, தனது வீட்டுக்குப் புறப்பட்டுவிட்டார். அவரை அவர்கள் விட்டுவிட்டது எனக்குப் பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது. ஏனெனில் அவர்கள் அவரையும் கைதுசெய்து கொண்டு போயிருந்தால், வாய்பேச முடியாத அவரது குமர்ப்பிள்ளை உதவியின்றி தத்தளித்திருப்பார். அத்துடன் நோயாளியான தவராசாவும் புலிகளின் வதை முகாமில் சில நாட்களிலேயே மரணித்திருப்பார்.

நான் உயிருடன் திரும்பி வருவேன் என்ற நம்பிக்கை கிஞ்சித்தும் அற்ற ஒரு நிலையில், தவராசாவின் கண்களும் எனது கண்களும் இறுதியாக ஒருமுறை சந்தித்துக் கொண்டன. அவரது கண்களில் தெரிந்த வார்த்தைகளில் வர்ணிக்க முடியாத சோகமும், நிராசையும் இன்றும் எனது மனக்கண்ணில் வந்து போய்க்கொண்டே இருக்கிறது.

இந்த இடத்தில் ஒரு சோகமான விடயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். நான் புலிகளின் பிடியிலிருந்து ஒன்றரை வருடங்களின் பின்னர் விடுதலையாகி வந்தேபாது, முதல் வேலையாக தோழர் தவராசாவைச் சென்று பார்க்க வேண்டும் என ஆசைப்பட்டேன். ஆனால் விடுதலை செய்யப்பட்ட பின்னரும்கூட, புலிகளின் உளவாளிகள் தொடர்ந்தும் என்னைக் கண்காணித்து வந்ததால், எனது கட்சித் தோழர்களைச் சந்திப்பதைத் தவிர்த்து வந்தேன். நான் அவசரப்பட்டு சந்தித்தால், என்னைவிட அவர்களுக்குத்தான் தொல்லைகள் உருவாகும் என்பதால் அவ்வாறு தவிர்த்தேன்.

அந்தச் சூழ்நிலையில் ஒருநாள் தவராசாவின் உரும்பிராய் வீட்டுக்கு அருகில் வசித்து வந்த எனது ஊரைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்மணியை எதேச்சையாகச் சந்தித்த போது, 'தவராசா அண்ணர் எப்படி இருக்கிறார்?' என ஆவலுடன் வினவினேன்.

'அவரா, அவர் மோசம் (மரணித்து) போய் ஒரு மாசமாச்சு. நேற்றுத்தான் அந்தியேட்டி நடந்தது' என அவர் சொன்னார். இந்தத் தகவல் எனக்கு பேரதிர்ச்சியையும், பெரும் ஏமாற்றத்தையும் அளித்தது. குறிப்பாக அவர் இல்லாத சூழலில், அவரது மகளின் எதிர்காலம் எப்படி அமையப் போகிறது என நான் மிகவும் கவலைப்பட்டேன். பின்னர் ஒருமுறை தற்செயலாக நல்லூர் கந்தசாமி கோவிலுக்கு அருகாமையில் அவரது மகளைக் கண்டு சுகம் விசாரிக்க முடிந்தது. அதன்பின்னர் 1995 ஒக்ரோபர் 30 மாபெரும் இடப்பெயர்வு, பின்னர் கொழும்புக்கு இடம் பெயர்ந்தமை என்பன காரணமாக தவராசாவின் மகள் பற்றி எதுவும் அறிய முடியவில்லை.

ஆனால் நான் வெளிநாட்டுக்கு வந்தபின்னர், தோழர் தவராசாவின் சொந்த ஊரான உடுப்பிட்டியைச் சேர்ந்தவரும், அவருடன் இலங்கைப் போக்குவரத்துச் சபையின் பருத்தித்துறை டிப்போவில் ஒன்றாக வேலை செய்தவருமான இன்னொரு தோழர் சொன்ன தகவல் என்னை அதிர்ச்சியில் உறைய வைத்தது. அதாவது, தவராசாவின் அந்த வாய்பேச முடியாத மகளையும் புலிகள் கொன்றுவிட்டார்கள் என அந்த தோழர் கவலையுடன் தெரிவித்தார்.

ஆக மொத்தமாக தோழர் தவராசாவின் முழுக்குடும்பத்தையும், ஈழப்போராட்டமும் அதன் மூலம் வளர்ந்த பாசிச மாபியாக் கும்பலும் அழித்துவிட்டது. இப்படி எத்தனை குடும்பங்களோ? தோழர் தவராசா புத்தகக்கடையை விட்டு அகன்றபின்னர் புலிகளின் ஒற்றர்களுடன் நான் போகத் தயாரானேன்.

தொடரும்

Read more...

ஆயுதங்கள் மீது காதல்கொண்ட மனநோயாளிகள்.. அல்பேட் ஜூலியன் (பாகம் 2)

நான் இப்போது ஒரு கும்மிருட்டான இடத்தில் நின்றிருந்தேன். அடர்த்தியான சோலை போன்ற உயர்ந்து வளர்ந்த மரங்கள். இருபத்தைந்து யார் தொலைவில் ஒரு பெரிய மாடி வீடு இருந்தது. அங்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். அது ஒரு முகாம் என்பதை அறியக் கூடியதாக இருந்தது. அங்கிருந்த புலிகள் தூக்கக்கலக்கத்துடன் இருந்தார்கள். என்னை அழைத்து வந்தவர் அங்கிருந்த முகாம் பொறுப்பாளர் நசீர் என்பவரிடம் என்னை ஒப்படைத்தார். இருபடிவங்களை நசீரிடம் கொடுத்து “பிரச்சனை இல்லை. அடிக்க வேண்டாம்” என மெதுவாக கூறியது என் காதில் விழுந்தது. இது எனக்கு மன ஆறுதலைக் கொடுத்தது. மேல் மாடிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டு ஒர் அறைக்குள் தள்ளி விடப்பட்டேன். லைற் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அறைக்குள் சுமார் இருபது பேர் வரை இருந்தார்கள். எல்லோரும் மிரண்டு போய் இருந்தார்கள். யாருமே எதுவுமே கதைக்கவில்லை. நான் ஓர் ஒரமாக உட்கார்த்தேன். ஒரிருவர் படுத்திருத்தார்கள். மற்றவர்களுக்கு படுக்க இடமில்லை. தேரம் ஓடிக்கொண்டேயிருந்தது. பக்கத்திலிருந்த கைதியிடம் பேச்சுக் கொடுக்கலாமென்றால் அவன் தூங்கிி வழிந்து கொண்டிருந்தான். எங்கோ தொலைவில் கோவில் மணி ஒசை கேட்டது. எனது பக்கத்துக் கைதி தூக்கம் கலைந்து எழுந்தார். "அண்ணே எப்போது எம்மை விடுவார்கள்” என கேட்டேன். அவர் கதைக்க வேண்டாம் எனவும் சைகை செய்து காட்டினார். நான் மெளனமானேன்.

கைது செய்யப்பட்ட நாலாவது நாள் பொழுது புலர்ந்தது. காலை ஒன்பது மணிபோல் நான் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அறை திறக்கப்பட்டு வெளியே எல்லோரும் அழைக்கப்பட்டோம். முகம் கழுவுவதற்கும், சிறுநீர் கழிப்பதற்கும் அனுமதிக்கப் பட்டோம். எம்மை சூழ பல புலிகள் துப்பாக்கிகளுடன் காவல் நின்றார்கள். இப்போதும் கைவிலங்கு அகற்றப்படவில்லை. அங்கிருந்த எல்லா கைதிகளுக்கும் கைவிலங்கு போடப்பட்டிருந்தது. முகாமின் முன் முற்றத்தில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டோம். அங்கு எல்லாமாக நாற்பது கைதிகள் இருந்தார்கள். எல்லோரும் முதல் நாள் இரவு அங்கு கொண்டுவரப்பட்டவர்கள் தான். நசீர் என்ற "புலிகளின் முகாம் பொறுப்பாளர் வந்து ஒரு மேசையின் முன் அமர்ந்து கைதிகளை ஒவ்வொருவராக அழைத்து விசாரிக்கத் தொடங்கினார். எனது முறைவந்தது. எனது பெயர், முகவரி, தொழில் எல்லாம் கேட்டார். “டேய் உன்னை எதற்காக பிடித்தார்கள்” என கேட்டார். "தெரியாது" என்றேன். “நீ கம்மா இருந் தால் ஏனடா பிடிக்கிறார்கள். என்ன செய்தனி, EPRLF ஆதர வாளனா” எனக்கேட்டார். "நான் ஒரு இயக்கத்துக்கும் ஆதரவாளனல்ல" என்றேன். உடனே அவர் “நீ எல்லாம் ஏனடா தமிழனாய் பிறந்தாய் என” கூறி பெரிய ரீப்பை சட்டத்தால் அடித்தார். "நீ சுத்துறாய். (பொய் சொல்கின்றாய்) புலிப்படையை சாதாரணமாகவா நினைக்கிறாய். நீ சும்மா இருக்க உன்னை பிடிப்பதற்கு புலிப்படை ஒன்றும் முட்டாள்களல்ல, "எனக் கூறி மீண்டும் அடித்து முன்னைய அறையில் அடைத்தார்.

அன்று பகல் முழுவதும் ஒரு நேரச்சாப்பாடு மட்டுமே தரப்பட்டது. இரவு சுமார் முப்பது கைதிகளைத் தெரிவுசெய்து இரண்டிரண்டு பேராக இணைத்து விலங்கிட்டார்கள். கண்கள் கட்டப்பட்டது. நான் முதன் முதல் முகாமுக்குப்போகும் போது அணிந்திருத்த நீட்டுக்காற்சட்டையுடன் மட்டுமே நின்றேன். எனது சேட் எங்கென்றே தெரியவில்லை. எம்மைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்று வாகனத்தில் ஏற்றினார்கள். வாகனம் புறப்பட்டது. சிறிய வாகன மொன்றில் முப்பது கைதிகளும் ஏற்றப்பட்டிருந்தோம். மிருகங்களைக் கூட அப்படி அடைத்து கொண்டு செல்ல முடியாது. நாம் மிருகங்களிலும் கேவலமாக புலிப்படைக் கொடியவர்களால் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம்.

சுமார் நாற்பதைந்து நிமிடம் வாகனம் ஒடி நின்றதும் எல்லோரும் இறக்கப்பட்டோம். கண்கட்டப்படடிருந்ததாலும் இருவரிருவராக விலங்கிடப்படடிருந்ததாலும் ஒழுங்காக இறங்கமுடிய வில்லை. அவர்கள் கூட்டிச் சென்ற பாதையால் நடக்கவும் முடிய வில்லை. நான் இருதடவை விழுத்தேன். கண் கட்டுக்களை கழற்றி விட்டார்கள். ஒரு பழைய காலத்து பெரிய வீட்டின் பின் பக்கத்தில் நின்றோம். நிலத்தில் தலை குனிந்தபடி இருக்கும்படி பணிச்கப்பட்டோம். நசீர் தலைமையில்தான் நாம் இந்த இடத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டிருந்தோம். சாள்ஸ் என்ற முகாம் பொறுப்பாளர் அங்கு நின்றார். அவர் உதவியாளர் டிஸ்கோ என்பவரும் உடனிருந்தார். சுமார் இருபத்தைந்து புலிகள் ஆயுதபாணிகளாக நின்றார்கள். கைதிகள் ஒவ்வொருவரினதும் தனித்தனி குற்றப் பத்திரங்கள் பொறுப்பாளர் சாள்சிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. எம்மை ஒவ்வொருவராக அழைத்து குற்றப்பத்திரத்திலுள்ளவற்றை படித்து ஏளனமாகப் பார்த்து தூஷண வார்த்தைகளால் திட்டினார்கள். இப்படியாக ஒவ்வொருவராக அழைத்து விசாரித்து கேலி செய்யப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் போது பொழுது விடிந்து விட்டது.

விடிந்ததும் நாம் இருக்கும் இடத்தின் சூழல் தெரியத் தொடங்கியது. சுமார் மூன்று ஏக்கர் விஸ்தீரணமுள்ள காணியில் பழைய காலத்து மாடிவீடு ஒன்று இருந்தது. காணியின் பின் கோடியில் ஒரு பெரிய ஒலைக் கொட்டிலும் மத்திமப் பகுதியில் ஒரு சிறு ஒலைக் கொட்டிலும் காணப்பட்டது. எங்கோ பாடசாலை ஒன்றிலிருந்து எடுத்து வரப்பட்ட மேசைகளும் கதிரைகளும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்தன. காணியின் ஒரு கோடியில் மலம் கழிப்பதற்கு பாரிய கிடங்குகள் வெட்டப்பட்டு அவற்றின் மேல் தென்னங்குற்றிகள் போடப்பட்டிருந்தன. ஒரு பெரிய பாழடைந்த கிணறும் இருந்தது. இப்புதிய சூழலில் எனது சிறை வாழ்க்கை ஆரம்ப மாகியது. அங்கு சுமார் ஆயிரம் கைதிகள் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தனர். கைதிகள் ஒருவரோடு ஒருவர் கதைக்கக் கூடாது என்ற கண்டிப்பான உத்தரவு இருந்தது. அப்படி இருந்தும் எம்மை கண்காணிக்கும் புலிகள் கவனிக்காத நேரத்தில் எமது கவலைகளை பரிமாறிக் கொள்வோம். நாம் தடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த இடம் முன்னாள் சாவகச்சேரி நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நவரத்தினத்தின் சாவகச்சேரியிலுள்ள வீடு என்பது பின்னர் தெரிய வந்தது. அவ்வீட்டைச் சுற்றி நூற்றுக்கு மேற்பட்ட புலிகள் ஆயுதபணிகளாக இரவு பகல் காவலிலீடுபடுத்தப்பட்டிருந்தனர். இங்கு எமது விலங்குகள் அகற்றப்பட்டன.

சர்வகச்சேரி சாள்ஸ் முகாமுக்கு வந்த அடுத்த நாள் என்னிடம் இருந்த உடமைகள் எல்லாம் புலிகளினால் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. நான் கைது செய்யப்படும் போது என்னிடம் 1 பவுண் மோதிரம் ஒன்றும் பணமாக ரூபா எண்ணாயிரத்து முன்னூறும் இருந்தது. அத்துடன் எனது தேசிய அடையாள அட் டையும் இருந்தது. இவை எல்லாம் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. இம்முகாமில் இருந்த சுமார் ஆயிரம் கைதிகளில் பலருக்கு பொக்கிளிப்பான் நோய் கண்டிருந்தது. அவர்களை முகாமின் பின் கோடியில் அமைந்திருந்த ஒலைக் கொட்டிலில் காவல் வைப்பார்கள். அடிப்படை சுகாதார வசதிகள் இல்லாத காரணத்தால் பலருக்கு வாந்தி பேதி நோய் ஏற்பட்டது. அவர்களுக்கு எவ்வித வைத்தியமும் இல்லை. மலசலம் கழிப்பதற்கு போதிய இடவசதி இல்லாததுடன் தண்ணி வசதியும் இல்லாததால் கைதிகளுக்கு சொறி, சிரங்கு, வாந்தி, பேதி என்பன இலகுவில் பரவ ஆரம்பித்தது. கைதிகள் நோயினால் பெரிதும் துன்புற்றார்கள்.

காலையில் முகம் கழுவ அனுமதிப்பார்கள். அதே நேரத்தில் மலமும் கழித்து முடித்துவிட வேண்டும். காலை ஆறு மணி முதல் ஏழுமணிக்கிடையில் எல்லா கைதிகளும் இந்த வேலைகளை முடித்து விட வேண்டும். சுமார் ஆயிரம் கைதிகள் காலைக்கடன் முடிப்பதற்கு போதிய வசதி இல்லாத நிலையில் 1 மணி நேரத்தில் இது எப்படி சாத்தியமாகும். செய்ய முடியாதவர்கள் அடுத்த நாள் தான் செய்யவேண்டும்.காலை எட்டுமணிக்கு தேனீர் தருவார்கள். கைதிகளில் சிலர் தான் சமையல் கெய்வார்கள். காலை பத்து மணிபோல் கெளடபி சாப்பிடத் தருவார்கள். பின் மதியச்சாப்பாட்டுக்கும் இர வுச் சாப்பாட்டுக்கும் பதிலாக மாலை நாலு அல்லது ஐந்து மணி போல் சோறும் பருப்பு கறியும் தருவார்கள். கைதிகள் சாப்பிடு வதற்காக வாங்கும் சோறு சிறிதும் கொட்டக் கூடாது. அப்படி யாராவது குப்பையில் கொட்டியது கண்டு பிடிக்கப்பட்டால், கொட்டியவர் உண்மையை ஒத்துக் கொள்ளவேண்டும். அப்படி ஒத்துக் கொண்டால் அவருக்கு மூன்று நாட்களுக்கு சாப்பாடு இல்லை. ஒருவரும் ஒத்துக்கொள்ள வில்லையாயின் மறுநாள் ஒருவருக்கும் சாப்பாடு இருக்காது.

இங்கு விசாரணை என்ற பெயரில் ஏதேதோ நடக்கும். ஆரம்ப விசாரணை என்பார்கள். பூர்வாங்க விசாரணை என்பார்கள். ஒரு கைதி பற்றி தனிப்பட்ட முழுவிபரங்களும் எடுக்கப்படும். அத்துடன் அவர் பெற்றார், சகோதரர்கள் அனைவரினதும் விபரங்களும் பெறப்படும். குறிப்பிட்ட கைதியின் மீது குற்றப் பத்திரம் ஒன்று வைத்திருப்பார்கள். ஆனால் அதை சொல்ல மாட்டார்கள். நீ என்ன காரணத்துக்காக பிடிக்கப்பட்டாய் என கைதிகளையே கேட்பார்கள். சொல்லத் தெரியாத அப்பாவிக் கைதிகள் முழிப்பார்கள். விழும் அடி. விசாரணை செய்யும் போது கைதியின் கண்ணை கட்டி விடுவார்கள். எப்போ அடி விழும் என கைதிக்கு தெரியாது. அடிவிழும் போது கைதி துடிப்பார்.

சில கைதிகளை விசாரிக்கும் போது அவர்கள் மீது உள்ள குற்றச்சாட்டுக்களை நானும் அறியக் கூடியதாக இருந்தது.

தொடரும்..

Read more...